جنبش آزادگانِ ایران

پوزشخواهی سلمان فارسی از مردم ایران!

2012-02-10T19:53:00.004+01:00

سلمان فارسی

مردم شریف و بزرگوار ایران! هدف من از یاریِ تازیانِ مسلمان در تازش به ایران و راهنمایی آنها همانگونه که شادروان خلیفه-یِ دوم مسلمین عمر، نوید داده بود برپایی برابری و برادری بود. پس از سرنگونی شاهنشاهی تبهکار، دُشمنیار و خودکامه-ی ساسانی، «دولت موقت» نُخست مرا را به فرمانداری تیسپون گمارد؛ من میپنداشتم پس از اینکه کار ساسانیان را تمام کردیم، شادروان عُمر خلیفه-ی دوم مُسلمین و همپالگی های مسلمان و تازی او برای ادامه-ی شُتر چرانی به حجاز بازخواهند گشت و کار و بار ما ایرانیان را به خودمان واگُزار خواهند کرد، ولی آنها ماندند و این جُنبش ملی را از ما دزدیدند؛ آنها مرا ناگُزیر کردند که از فرمانداری تیسپون کناره گیری کُنم، و خودشان به غارت، آدم کُشی و سُپوزش (تجاوز) ادامه دادند!

هدف من از همکاری با تازیان دستیافتن به برابری و برادری بود، اکنون که این آرزو ها برآورده نشُده اند از شما پوزش میخواهم! ولی بدانید که گُناه همه-ی این رویدادهای غم انگیز به گردنِ این «پدر و پسر» و پادشاهان تبهکار و دغاباز (خائن) ساسانی بود، زیرا پس از سرکوب جُنبش مصدقیان و مزدکیان دیگر راهی برای ما نمانده بود به جز اینکه دست به دامن این مسلمانان دادگر و بُزرگوار حجاز شویم!

به تازگی نامه ای به خلیفه وقت نوشته ام که رای به ناشایستگی «حجاج بن یوسفی نژاد» بدهد که در عراق عجم فراوان جنایت کرده است و آشتی ملی کنیم، تا مبادا دستگاه این خلیفه گری اسلامی که در نهادینه شدن آن کوشیده ایم به سیج افتد (به خطر بیافتد) و برچیده شود.

مردم بزرگوار ایران! نام من دو بخشی است: سلمان فارسی ! که بخش نُخست آن دینی و بخش دوم آن میهنی (ملی) است ! من نخُستین ایرانی ملی-مذهبی هستم ! ما ملی-مذهبی ها چند ویژگی داریم ! نُخست اینکه همگی بالای ۱۰۰ سال زندگی میکنیم! دوم اینکه هر اندازه این اسلامگرایان ارجمند از مردم ما بکشند، نه ذره ای از مهر ما به آنها و نه ذره ای از بیزاری ما به سامانه-یِ «گُجَستکِ پادشاهی» کم خواهد شد! سوم اینکه «خیر» ما تنها به دولت های موقت خواهد رسید! چهارم اینکه چون ما خودمان کسی نیستیم همواره زیر پرچم این و آن

سینه می زنیم.

ارادتمند شما حاج سید سلمان فارسی!

برگرفته از وبگاه: روشنگر نسل سوخته

http://roshangarnasl.blogspot.com/2012/02/blog-post_09.html

چگونه ایران خانه-ی دوم القاعده شُد

2012-02-10T17:58:00.007+01:00

ست. جی. جونز (Foreign Affairs )

چکیده

در سال 2001 پس از اینکه حکومت بُنیادگرای طالبان در افغانستان بدست آمریکا سرنگون شُد، همگی رهبران سازمان های تروریستی طالبان و القاعده با هماهنگی سپاه قدس که شاخه ای از سپاه پاسدارن حکومت اسلامی است به ایران کوچ کردند و از سایه-ی پُشتیبانی های ویژه-ی امنیتی و داراکی (مالی) مُلاهای ایران برخوردار شُدند. با آنکه آخوندهای شیعه و سُنی های طالبان و القاعده دُشمن دینی همدیگر هَستند، ولی دیدگاه انباز (مُشترک) آنها در پیکار با «کافران باختر» این دو جریان بُنیادگرای دینی را همبسته-ی هم ساخته است. و با وجودیکه آمریکا در سرکوب کانون های فرماندهی این دوسازمان تروریستی در افغانستان، پاکستان و آفریکا (آفریقا) کامگار بوده است، ولی رهبری این دو سازمان زیر چتر پُشتیبانی حکومت اسلامی دست نخورده مانده است. این سازمان های بُنیادگرای اسلامی در خاک ایران و در پناه آخوندها و به کُمک سپاه قدس به برنامه ریزی و سازماندهی و گُسترش ترور در سراسر جهان ادامه میدهند. با آغاز درگیری رزمی میان آخوندها و باختر، بیگمان حکومت اسلامی از این سازمان های تروریستی در جایگاه اهرمی برای گسترش ترس در اروپا و آمریکا و آسیب زدن به آنها بهره خواهد بُرد.

سرآغاز

مجله آمريکايی «فارِن افرز» در ۲۹ ژانويه گزارش مفصلی را درباره رابطه گروه تروريستی القاعده و جمهوری اسلامی منتشر کرده و نوشته است: «ظاهرا جمهوری اسلامی تمايل دارد روابط محدود کنونی خود با شبکه القاعده را گسترش دهد.»

این گزارش که توسط «ست جی. جونز» نوشته شده می گوید: «از اواخر سال ۲۰۰۱ ميلادی، ايران به دور از چشم جهانيان بعضی از رهبران ارشد گروه القاعده را در خاک خود نگاه داشته است. چندين نفر از ميان اين عوامل، از جمله ياسين السوری، يکی از تدارکچی های اين گروه تروريستی، با استفاده از اين موقعيت توانسته اند نيروی انسانی و منابع مالی جذب شده از خاورميانه را به مقر مرکزی القاعده در پاکستان منتقل کنند. ديگر افراد، از قبيل سيف العادل، شخصی با مليت مصری و رئيس کميته امنيتی القاعده، و ابومحمد المصری، از طراحان بمبگذاری سفارت های آمريکا در آفريقای شرقی، کمک های استراتژيک و عملياتی در اختيار القاعده مرکزی قرار داده اند.»

«دولت جمهوری اسلامی هم اکنون بيشتر اين افراد را تحت بازداشت خانگی نگاه داشته، آزادی رفت و آمدهايشان را محدود کرده و از نزديک حرکاتشان را زير نظر گرفته است. با اين همه، حضور القاعده در ايران به اين معناست که برخلاف بررسی های خوشبينانه ای که در واشنگتن وجود دارد، انهدام کلی شبکه القاعده چندان هم قريب الوقوع نخواهد بود.»
این گزارش می گوید: «شايد آنچه مايه نگرانی بيشتر شده اين واقعيت است که ظاهرا جمهوری اسلامی تمايل دارد روابط محدود کنونی خود با شبکه القاعده را گسترش دهد. سابقه جمهوری اسلامی نشان می دهد که اين حکومت توانايی آن را دارد که به همان شکلی که از حزب الله در مواقع مقتضی بهره جويی می کند، از القاعده نيز برای انجام حملات تلافی جويانه عليه ايالات متحده يا اسرائيل استفاده کند.»

«البته شايان ذکر است که سازمان القاعده به هيچ وجه آلت دست حکومت روحانيون در ايران نبوده و در برخی مواقع به مرحله رويارويی با نظام ايران نيز رسيده است، نمونه چنين برخوردی را می توان در تهاجم های اخير عليه شيعيان عراق مشاهده کرد. اما القاعده و جمهوری اسلامی يک وجه مشترک دارند و آن نفرتشان از آمريکاست.»
نويسنده «فارن افرز» در ادامه برپايه پژوهش هايی که «به مدت يک سال تمام درباره ارتباط القاعده و ايران» انجام داده، تحليل خود را اين گونه ادامه می دهد: «در چند سال اخير القاعده در چندين جبهه با شکست مواجه شده: در عراق، پاکستان، يمن، شاخ آفريقا و منطقه آفريقای شمالی. به ويژه حملات «پهپاد» های ارتش آمريکا با موفقيت کادر رهبری القاعده در پاکستان را در هم شکسته است. با اين همه ايستگاه اين گروه در ايران در يک دهه گذشته بی گزند مانده است. در اواخر سال ۲۰۰۱، با سقوط رژيم طالبان، بيشتر عوامل سازمان از افغانستان گريختند. بسياری از رهبران القاعده، از جمله شخص بن لادن و ايمن الظواهری، قائم مقام بن لادن و بعدها جانشين وی، به پاکستان رفتند. اما بعضی هم بودند که ترجيح دادند به سوی غرب افغانستان کوچ کنند، جايی که نظام حاکم با کمال ميل آن عده را پذيرفت.»
در این گزارش آمده است: «حدود ماه اکتبر سال ۲۰۰۱ ميلادی، دولت ايران نمايندگانی را به افغانستان فرستاد تا به اعضای باقی مانده از القاعده در افغانستان و خانواده هايشان تضمين دهند که می توانند با آسودگی و امنيت کامل به ايران سفر کنند. در ابتدا نيروی ويژه قدس، شاخه ای از سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، مديريت اين رابطه را بر عهده داشت. نيروی قدس که مأموريت سازماندهی، آموزش، تجهيز و تأمين مالی جنبش های انقلابی اسلامی را بر عهده دارد، بين سال های ۲۰۰۱ و ۲۰۰۲ جابجايی و خروج صدها نفر از افراد مرتبط با القاعده را ترتيب داد. تا سال ۲۰۰۲ تعداد اعضای القاعده در ايران به حدی رسيد که شبکه تروريستی فوق يک «شورای مديريت» در ايران ايجاد کرد. هدفی که اسامه بن لادن، رهبر القاعده، در آن زمان برای اين شورا معين کرده بود، در فراهم آوردن پشتيبانی استراتژيک برای رهبران سازمان در کشور پاکستان خلاصه می شد.»

فارن افرز می نویسد: «اعضای کليدی شورای مديريت القاعده در ايران عبارتند از: عادل، سليمان ابوغيث، ابوخير المصری، ابو محمد المصری و ابوحفص الموريتانی. هر پنج نفر اعضای شورا در سال های بعد از ۲۰۰۲ نقش مؤثر خود را در فعاليت های القاعده ايفا کردند و از مقر خود در ايران رابطه تنگاتنگ خود را با بن لادن، رهبر گروه، حفظ کردند. از ميان اين پنج تن، «عادل» حتی موفق شد با کمک به سازماندهی چندين گروه جنگجو با هدف ساقط کردن رژيم حامد کرزی در افغانستان، و پشتيبانی از حملات تروريستی سال ۲۰۰۳ در شهر رياض عربستان، به فعاليت های خود ادامه دهد.»

«اواخر سال ۲۰۰۲ و اوايل سال ۲۰۰۳، با بزرگتر شدن کادر مديريت القاعده در ايران و حضور اعضای ارشد اين سازمان تروريستی در آن کشور، مقام های دولتی ايالات متحده به صورت مستقيم وارد مذاکره با همتايان ايرانی خود شدند. آمريکا خواستار استرداد رهبران القاعده به کشورهای اصلی شان شد، ايران اين پيشنهاد را رد کرد و در همين زمان وزارت اطلاعات ايران مسئوليت ارتباط ميان جمهوری اسلامی و القاعده را عهده دار شد.»
«در ماه های نخست سال ۲۰۰۳ ميلادی، تهران تمامی اعضای شورای مديريت القاعده و وابستگانشان را که در کشور بودند، دستگير کرد. در مقابل هم بن لادن و ظواهری، و ديگر رهبران برای تهران پيغام فرستادند که در صورت خودداری از آزاد کردن پرسنل القاعده و اعضای خانواده بن لادن، اين اقدام را تلافی خواهند کرد. ايران زير بار نرفت و بن لادن هم فرصت عملی ساختن تهديد خود را پيدا نکرد.»

به نوشته این گزارش، «از اين مرحله به بعد، جزئيات رابطه القاعده با جمهوری اسلامی در هاله ای از ابهام قرار می گيرد. به نظر می رسد که بسياری از عواملی که در ايران تحت بازداشت خانگی به سر می برند، درخواست آزادی خود را تسليم مقامات کرده اند. در سال های ۲۰۰۹ و ۲۰۱۰ ميلادی، ايران چند نفر از بازداشتی های القاعده را به همراه خانواده هايشان آزاد کرد، در فهرست نام آزاد شدگان، چند تن از خانواده بن لادن نيز به چشم می خوردند.»

«خطوط قرمز حضور القاعده در ایران»

فارن افرز می گوید: «با اين همه، امروز شورای مديريت القاعده کماکان به حيات خود در خاک ايران ادامه می دهد. اعضای اين شبکه همچنان تحت حصر خانگی محدود قرار دارند و شواهد حاکيست که تهران برای فعاليت اين عده خطوط قرمزی را نيز تعيين کرده است: يک: اجتناب از طرح ريزی حملات تروريستی از خاک ايران، دو: خودداری از هدف قرار دادن دولت ايران و سه-خودداری از هرگونه جلب توجه.»

این گزارش می گوید: «در حال حاضر، ايران همچنان يک قطب مهم برای القاعده محسوب می شود. ياسين السوری، متولد سال ۱۹۸۲ در القميش سوريه، يکی از عوامل کليدی کنونی شبکه القاعده در ايران است. بر پايه يافته های وزارت خزانه داری ايالات متحده، دست کم از سال ۲۰۰۵ تهران به السوری اجازه داده که به فعاليت های خود به صورت مخفيانه در ايران ادامه دهد. اين عضو فعال القاعده موفق شده از ايران برای رهبری اين شبکه تروريستی در پاکستان و ديگر مراکز آن پول جمع آوری و ارسال کند و جذب و اعزام نيروهای جديد تندرو را از خليج فارس به پاکستان و افغانستان ميسر سازد.»

نويسنده «فارن افرز» در ادامه با اشاره به رابطه پيچيده جمهوری اسلامی شيعه مذهب و القاعده سنی مذهب تصريح می کند که: «به رغم تفاوت در ديدگاه های مذهبی، هدف مشترک ضديت با آمريکا و متحدانش، از جمله اسرائيل، عربستان سعودی و بريتانيا زمينه همکاری محکمی را بين اين دو به وجود آورده است. منطق ايران در تعامل با القاعده را شايد بتوان با رويکرد عملگرايانه وينستون چرچيل نخست وزير پرآوازه بريتانيا مقايسه کرد که زمانی گفت: «اگر هيتلر به دوزخ حمله کند، من دست کم يک دفعه هم که شده در همين مجلس عوام از ابليس (به عنوان حاکم جهنم) تمجيد خواهم کرد.»

«به نظر می رسد ايران به چند دليل رهبران القاعده را نگاه داشته است. اول اينکه تا زمانی که تهران چندين رهبر اين سازمان را تحت کنترل خود دارد، القاعده از حمله به اين کشور اجتناب خواهد کرد. از منظری ديگر، و در بعد تهاجمی، در صورتی که آمريکا يا اسرائيل عمليات بمباران ايران را به مرحله اجرا در آورند، تهران خواهد توانست از القاعده به عنوان ابزار مقابله به مثل استفاده نمايد. دارا بودن توانايی و عزم حمله به ايالات متحده دو ويژگی است که القاعده را برای جمهوری اسلامی به شريکی ارزشمند تبديل می کند.»

«در صورت وقوع حمله به ايران، اين احتمال وجود دارد که جمهوری اسلامی از طريق رابط های خود در عراق، افغانستان و ديگر کشورها ايالات متحده و متحدانش را هدف حمله قرار دهد. واکنش احتمالی ديگر اين است که ممکن است رژيم با افزايش حمايت های لجستيکی کنونی خود، با در اختيار گذاشتن پول، اسلحه، محل سکونت، اوراق مسافرتی و ترانزيت اعضا القاعده را بيش از پيش زير چتر حمايتی خود بگيرد. در سناريويی حادتر، ممکن است رژيم تهران حتی به مقام های القاعده اجازه سفر به پاکستان و احيای شاخه اصلی رهبری گروه را در آن کشور بدهد يا اينکه با گشودن مرزهای کشور به اعضای عالی رتبه تر سازمان اجازه ورود به ايران را بدهند. در شديدترين حالت نيز، احتمال دارد ايران از يک حمله جديد القاعده عليه ايالات متحده يا يکی از متحدانش حمايت کند، اگرچه رژيم جمهوری اسلامی به طور قطع تلاش خواهد کرد که نقشش در چنين توطئه ای مخفی باقی بماند.»

در پایان این گزارش آمده است: «پيش از هر اقدامی، به ويژه حمله پيشگيرانه عليه تأسيسات هسته ای ايران، که می تواند باعث نزديکی بيشتر اين کشور و القاعده شود، ايالات متحده آمريکا می بايست به دقت جوانب امر را بررسی کند. تا به اين جای کار، رابطه ايران و القاعده به شکلی دوجانبه محدود باقی مانده است. با اين شرايط و در حالی که القاعده مرکزی در پاکستان به شدت تضعيف شده، هرگونه اقدامی که باعث نزديکتر شدن اين دو به يکديگر شود اشتباهی فاحش برای آمريکا خواهد بود. خوشبختانه، هنوز هم برای حل اين مشکل وقت هست. اما ايالات متحده بايد بداند که سکوت بيش از اين بهای بسيار سنگينی را برايش به دنبال خواهد داشت.»

از سوابق نویسنده این گزارش می توان به عضويتش در انديشکده «رنـد»، نگارش کتاب «شکار در سايه: در تعقيب القاعده از نهم سپتامبر» و البته خدمت وی در فرماندهی عمليات ويژه ارتش آمريکا اشاره کرد.

جونز در دوران خدمت در ارتش مسئول طرح و برنامه و همچنين مشاور ارشد ژنرال فرمانده نيروی های ويژه ايالات متحده در افغانستان بوده است.

برگرفته از وبگاه: «رادیو فردا»:

http://www.radiofarda.com/content/f5_foreign_affairs_article_on_possible_alqaeda_links_with_iran/24479239.html

جنبش سیاهکل: رویدادی تلخ برای اندیشیدن و آموزه گرفتن

2012-02-08T22:05:00.015+01:00

خشایار رُخسانی

جُنبش سیاهکل نام درگیری رزمی شُماری از جوانانِ خام مارکسیست با نیروی های حکومتی رژیم پهلوی است که در 19 بهمن سال 1349 در روستای سیاهکل در گیلان با تازش به یک پاسگاه ژاندارمری روی داد. آرمان این جوانان نهادینه کردنِ یک ساختار سیاسی کمونیستی همچون کوبا، ویتنام و چین در ایران بود. و آنها با ارزش های مردمی چون آزادی اندیشه و دادیک آدمی (حقوق بشر) و مردمسالاری بیگانه بودند. این جوانان خام میخواستند به روش فیدل کاسترو و چه گوارا در انقلاب کوبا، حکومت ایران را سرنگون و قدرت سیاسی را بدست بگیرند، از اینرو آنها جنبش سیاهکل را از جنگل های گیلان آغازیدند؛ برای این جوانانِ مارکسیست دستیافتن به ارزش های مردمی همانند آزادی اندیشه و دادیک آدمی (حقوق بشر)، و مردمسالاری واپسین نگرانی بود.

پیدایش جنبش سیاهکل یک واکنش به جو پلیسی بود که شاه از روی ناچاری برای سرکوب هواداران خمینی در سال 1342 برپا کرد. انگیزه-ی دُشمنی خمینی با شاه هدف های انقلابِ سفپید شاه بود که به زنان هاگ (حق) رای داد و کشاورزان را از دست زمینداران بزرگ رها ساخت. آنچه که غم انگیز است این است که این جوانانِ مارکسیست که همه چیز را سیاه و سپید مینگریستند، انگیزه-ی راستین دُشمنی خمینی با شاه را نمیدیدند که تنها از بهر آزاد کردن کشاورزان از دست زمینداران و آزادی زنان از اسارت دستورهای دینی و دادن هاگ (حق) رای به آنها بود؛ این جوانانِ مارکسیست در یک چهارچوب بسته از ارزش های مارکسیستی یک دشمن کلیشه ای برای خودشان ساخته بودند، که هرکس که دوست بلوک شرق (شوروی، چین، کوبا...) بود، دوست خودشان وگرنه دُشمن خودشان میپنداشتند. همانگونه که گفته شد این جوانان مارکسیست دشمنی کور و خیزش واپسگرایانه-ی خمینی در برابر شاه را میستودند، بدون اینکه نگران انگیزه-ی واپسگرایانه-ی خمینی در دُشمنی با شاه از بهر آزاد کردن زنان از دستورهای واپسگرایانه-ی دینی و کشاورزان از دست اربابان باشند.

اگر هرکاری را با برآیند آن ارزیابی کُنند، رویداد سیاهکل یک چرخشگاهِ شوم در تاریخ ایران بود، زیرا این جنبش چریکی توانست رویکرد جوانان ایران را از ارزش های مردمی همانند مردمسالاری، دادیک آدمی (حقوق بشر) و آزادی اندیشه، به نبرد با یک دُشمن افسانه ای به نام «امپریالیسم آمریکا» به کژراه ببرد. ارزش یادآوری از چنین رویدادی تنها برای آموزه گرفتن از تاریخ در راستای پیشگیری از لغزش ها در آینده است و نه برای گرامیداشتن آن. و بسیار جای افسوس است که بجای آموزش گرفتن از این جنبش کور، که تنها «هُنرش» کُشتن چند ژاندارم و سرباز بیگُناه میهن در پاسگاه سیاهکل بود، امروز انگیزه-ی بخشی از نیروهای سیاسی ایران برای گرامیداشتن آن شُده است. چنین رفتاری تنها نشانگر ناپختگی، خامی و آموزه نگرفتن این بخش از نیروهای سیاسی از تاریخ ایران است.
شاهنشاهی پهلوی در دوران اوج شکوفایی ترازداریک (اقتصادی) سرنگون شد، در زمانیکه هیچ همبودگاه شناس یا اقتصاددان نمیتوانست آنرا پیشبینی کُند. از نشانه های شکوفایی ترازداریک (اقتصادی) در پایان دوران پهلوی همین بس که کارگران کره جنوبی برای گرفتن پروانه-ی کار در ایران در پیرامون سفارتخانه-ی ایران در پایتخت این کشور «سول» شب زنده داری میکردند و از سر و کول هم بالا میرفتند. امروز کره جنوبی پنجمین تولید کُننده-ی ابزارهای الکترونیکی خانگی است، و شهروندان آن از بالاترین درآمد و آسایش و ارج در جهان برخوردارند، ولی در ایران در پی انقلابِ بدشگونِ 57، حکومتی جانشین رژیم پهلوی شد که در تنگدست کردن ایرانیان، زیرپا گذاشتن دادیک (حقوق ) شهروندی و مردمی آنها، آواره کردن 10 میلیون ایرانی در چهارگوشه-ی جهان و نسل کشی ایرانیان رده-ی نخست در جهان را ازآن خودش کرده است.
تنها این بازیافتِ (نتیجه گیری) ساده باید بسنده کُند، تا هواداران جنبش سیاهکل را به اندیشیدن و بازنگریِ این رویداد بدشگون وادارد که امروز جنبش سیاهکل را گرامی میدارند و توجیه میکُنند، زیرا ستایش از فرهنگِ انقلابی گری و اندیشه-ی جنگ چریکی بود که ایران را به دره-ی انقلاب شوم 57 افکند.

سه شنبه، 18 بهمن، 3749 دین بهی

تیر خلاص

2012-02-08T17:19:00.005+01:00

امین موحدی

چکیده

حکومت اسلامی این بُن بست کنونی را که در آن گرفتار آمده است سال ها پیش پیشبینی کرده بود، و از اینرو برای رو در رویی با آن کوشش میکرد با پیروی از مدل کره شمالی هرچه زودتر بُمب اتمی را بسازد تا از فشارهای جهانی به شَوَندِ (علت) لگدمال کردن دادیک مردمی (حقوق بشر) در ایران و سیاست های جنگ افروزانه اش در گوشه و کنار جهان بکاهد. در پیروی از این سیاست بود که حکومت اسلامی کوشش میکرد با هُماسش (شرکت) در نشست های آژانس اتمی و دادن نویدهای تُهی به باختر برپایه-ی فروگزاریِ گذرای غنی سازی اورانیوم، زمان بخرد. ولی حکومت اسلامی پیشبینی نکرده بود که باختر سر بزنگاه از دادن زمان بیشتر به آن خودداری کرده و این حکومت را در رسا کردن (کامل کرن) برنامه-ی اتمیش ناکام گذارد. بریده شدن درآمدهای نفتی و بی بهره شدن آخوندها از این درآمدهایِ بادآورده و کیهانی، سبب زمینگیر شدن ترازداری (اقتصاد) ایران در کوتاه مدت خواهد شُد و انگیزه ای برای شورش های سراسری که گُستردگی آن جنبش مردم ایران در سال 88 را در سایه-ی خود خواهد گُذاشت. با اینهمه، فروپاشی حکومت مُلاها همانند فروپاشی حکومت صدام حسین و یا قذافی نخواهد بود وآنکه بسیار ناگهانی و با «ایست قلبی» خواهد بود که میتواند در درازای 24 تسو (ساعت) انجام گیرد. آروایش (تحریم) نفتی تیرخلاصی بود که باختر بدون نیاز به تازش رزمی به ایران بر جمجمه-ی آخوندها شلیک کرد.

سرآغاز

جمهوری اسلامی شرایط بسیار سختی را سپری می‌کند شرایطی که قبلاً هرگز با نظیر آن مواجه نبوده است. افزایش فشارهای بین المللی و داخلی‌، وجود بحران عمیق اقتصادی، و از بين رفتن مشروعیت سیاسی، جمهوری اسلامی ایران را تا لبهء پرتگاهی‌ عميق کشانده است.

سر دمداران جمهوری اسلامی از سال ها پیش وقوع چنین بحرانی‌ را پیش بینی‌ نموده بودند و بر همین اساس تنها راه برون رفت از چنین بن بستی که منتظر آن بودند را در افزایش فعالیت ‌های خود و تلاش برای دستیابی به سلاح هسته ای‌ جستجو مي کردند؛ سیاستی که کپی‌ برداری از سیاست کره شمالی‌ در مواجهه با بحران ها بوده است.

آنها به خوبی‌ می‌دانستند و می‌دانند که حاکمیت های توتالیتر، به دلیل ماهيت ذاتی خود، دیر یا زود، ضمن از دست دادن مشروعیت نسبی سیاسی‌ در داخل و خارج، ناچار به رو در رویي با مردم در داخل و همچنین با دیگر کشورها در عرصهء بین المللی می باشند. لذا، وقوع بحران های سیاسی‌ و اقتصادی در چنین نظام هایی اجتناب ناپذیر می نماید. از همین رو، در جستجوی راهی‌ برای وادار کردن افکار عمومی‌ خارج نسبت به سرکوب و نقض حقوق بشر و فقر و فسادی که گریبان مردم داخل کشور را گرفته و می گیرد، جز تکرار سناریوی کره شمالی‌ در ایران، راهي پیش رو ندیده و نمی‌بینند.

البته جمهوری اسلامی می رفت که در اجرای سیاست تبديل ايران به کره شمالي با موفقیت همراه شود .آنها به تنها چیزی که نیاز داشتند عنصر زمان بود که با اعلام آمادگی‌ گاه و بیگاه و وعده و وعید‌های غیر عملی‌ به مجامع جهانی‌، توانسته بودند آن را کسب کنند و برای کامل کردن نیّت خویش احتیاج به خرید زمان بیشتری داشتند که اکنون با از دست دادن مشروعیت خویش در خارج، به نظر می آید که جامعهء بین الملل، با درک شرایط موجود و سياست دفع الوقت رژيم، از دادن وقت بیشتر به جمهوری اسلامی خودداری کرده و برگ برندهء جمهوری اسلامی را از آنهاگرفته است. قطع در آمد نفتی‌، پایان دورهء خرید زمان برای جمهوری اسلامی محسوب مي شود.

آنها که جمهوری اسلامی ایران را با عراق و لیبی‌ مقایسه می کنند و تکرار سناریو عراق و لیبی‌ را در مورد ایران پیش بینی‌ و یا حتي توصیه می نمایند، در واقع، دچار قیاس مع الفارق شده اند. کشورهای عراق و لیبی‌ با آنکه با بحران مشروعیت داخلی‌ و بین المللی روبرو بودند اما هرگز با اين بحران عظیم اقتصادی که جمهوری اسلامی اکنون با آن مواجه است روبرو نبوده اند.

جمهوری اسلامی به واسطهء قطع کامل شریان حیاتی اش، یعنی‌ نفت، و همچنین اتخاذ سیاست های غلط اقتصادی به مرحله ای‌ رسیده که هر لحظه امکان فرو پاشی کامل نظام اقتصادی آن می رود.

ایران را نباید با عراق یا لیبی‌ مقایسه کرد. ایران را باید با کرهء شمالی‌ مقایسه نمود و برای جلوگیری از تبدیل ایران به کره شمالی‌ بايد بدنبال راهکار بود ـ آن هم نه بر اساس تبدیل شدن خامنه ای‌ به صدام یا قذافی.

قطع کامل صادرات نفتی‌ جمهوری اسلامی، و یا حتا پنجاه در صد آن، به معنای فلج شدن کامل جمهوری اسلامی در پیگیری بلند پروازی ‌های هسته اي آن رژيم می باشد. و بر همین اساس است که جمهوری اسلامی ناامید از امکان خرید زمان بیشتر، با شتاب دادن به فعاليت هاي هسته اي خود و عدم نمايش نرمش در اين باره، در پی‌ آن است که قبل از فلج شدن و انسداد کامل شریان حیاتی‌ اش، پروژهء هسته ای‌ خود را تکمیل نماید تا وارد مرحله ای‌ شود که به نام «مدل کرهء شمالی»‌ معروف شده است. در این مدل، جمهوری اسلامی قادر خواهد بود که خود را از زیر فشار‌های کنونی خارج نموده و جهان آزاد را در قبال نقض حقوق بشر و فقر و فساد در داخل کشور وادار به سکوت نماید و یا اینکه اقدامات جامعهء بین الملل را تا حد اقدماتی تبلیغاتی و غیر موثر تنزل دهد.

جمهوری اسلامی عنصر زمان را از دست داده و، در تلاش براي يافتن جایگزینی برای آن، گزینه هايي پيش رو مي بيند که اولين آن سرعت بخشیدن به فعالیت‌های هسته ای و دیگری تهدید به بستن تنگهء هرمز در صورت قطع صادرات نفت خود می باشد.

تهدید بستن تنگهء هرمز را هرگز نباید با توانایی يا عدم توانايي رژيم برای بستن آن تنگه اشتباه گرفت. اگر چه ممکن است که جمهوری اسلامی در نهایت توان اجرای کامل این تهدید را نداشته باشد اما در هر صورت گزینه اي ست مدّ نظر آنها و حتا اقدام ناموفق برای این کار می تواند ضربه ای‌ شدید بر امنیت صادرات نفت و انرژی در این آبراه مهم و استراتژیک وارد نماید.

بنابراين، موضوع فقط در حد تهدید تلقی‌ نمي شود و همانگونه که غرب آن را جدی گرفته است باید آنرا جدی گرفت؛ چرا که جمهوری اسلامی ایجاد شرایط جنگی را به شرایط غیر قابل تحمل دوران تحریم‌های گستردهء نفتی‌ و بانکی ترجیح می دهد. چرا که شرایط جنگی این امکان را به جمهوری اسلامی خواهد داد که حداقل در بعد داخلی‌، برای کسب حمایت و مشروعیت از دست رفتهء خود، از اين موضوع بهره برداری نموده و، در بعد خارجی‌ نیز، با نا امن کردن منطقه، قسمتي از فشار‌های وارده بر خود را به کشورهای دیگر، از جمله کشور‌های حاشیهء خلیج فارس، منتقل نماید.

جمهوری اسلامی برای رسیدن به مدل کره شمالی هم‌ به زمان نیاز داشت و هم به در آمد نفتی. اینک در حال از دست دادن هر دوی آنها می باشد؛ لذا، طی‌ روز‌ها و ماه‌ های آینده، برای تغییر این معادله، دست به اقداماتی خواهد زد که تهدید و تحریک کشورهای دیگر و امنیت خلیج فارس می تواند یکی‌ از آن اقدامات باشد. تغییر معادله به هر شکل، مدّ نظر جمهوری اسلامی خواهد بود حتا اگر این تغییر در مسیر جنگ نیز قرار داشته باشد.

با تداوم روند تنگ شدن حلقهء تحریم‌ها، فرو پاشی کامل نظام اقتصادی و بروز اعتراضات مردمی اجتناب ناپزیر مي نمايد. این اعتراضات ممکن است با عصیان های موضعی و محدود آغاز شود اما به سرعت فراگیر و گسترده خواهد شد؛ به شکلی‌ که می توان پیش بینی‌ کرد که فاصلهء آغاز اولین اعتراض تا سراسری شدن آن شايدبه کمتر از ۲۴ ساعت هم نکشد .

جمهوری اسلامی نیک‌ می‌داند که، با در نظر گرفتن شرایط داخلی‌ و افزایش فشار‌های بین المللی، مرگی ناگهانی در انتظارش می باشد. این مرگ با ایست قلب تپندهء رژیم اسلامی، یعنی‌ درآمد سرشار نفتی،‌ آغاز خواهد شد. لذا رژيم ترجیح می دهد قبل از وقوع اين اتفاق محتوم و مرگ آنی‌ خود، نحوهء مرگ اش را خود انتخاب نماید؛ یا حداقل اينکه، مثلاً، مرگ فرسایشی را در یک مقابلهء نظامی بر مرگ آنی ترجیح می دهد.

جامعهء بین الملل نیز، با درک شرایط حاکم بر جمهوری اسلامی، تا آنجا که امکان دارد از مقابلهء نظامی با اين بیمار رو به موت که دیگر چیزی برای از دست دادن ندارد پرهیز خواهد کرد و منتظر خواهد شد تا بیمار، خود از پای در آید. اما در صورتی‌ که قبل از پایان عمر جمهوری اسلامی، امکان دستیابی اش به سلاح هسته ای‌ متصور باشد، و شلیک تحریم‌های بین المللی بر قلب رژیم (نفت) به موقع و یا کاملاً اين قلب را از حرکت باز ندارد، این غرب خواهد بود که حتا بدون اجماع جهانی‌ اقدام به شلیک تیر خلاص در مغز جمهوری اسلامی خواهد نمود.

http://aminmovahedipress.blogspot.com/2012/02/blog-post_05.html

http://www.newsecularism.com/2012/02/08.Wednesday/020812.Amin-Movahhedi-Death-awaiting-IRI.htm

ارزیابی نشستِ استُکهلم

2012-02-08T16:43:00.001+01:00

دکتر حسین باقرزاده

پیشگفتار

همبستگی میهنی (ملی) نیاز به یک فرهنگ پیشرفته دارد که شوربختانه هم اکنون در میان اپوزیسیون حکومت اسلامی کالایی نایاب است، که «قبیله گرایی» از ویژگی آن است. برای همبسته شدنِ سازمان های سیاسی، آنها باید آماده-ی گذر کردن از آرمان های سازمانی و مرزین (محدود) «قبیله ای» خودشان با هدف دستیافتن به آرمان های میهنی (ملی) و فراگیر باشند. از اینرو در راستای همبسته کردن اپوزیسیون حکومت اسلامی، هر نشستی که برپا میشود، از سوی این سازمان ها با بدبینی دُنبال میگردد؛ و هر کُدام از این سازمان های سیاسی بجای پیشگام شدن در این نشست های همبستگی، به واژگونه به دُنبال بهانه ای برای اَنگ زدن به چنین فرنامش ها (اقدام ها) و وابسته کردن آنها به بیگانگان هَستند. نشست استُکهلم نیز از آماج این بدگمانی ها بی بهره نماند. با آنکه این نشست امکان درخوری برای گفتگوی سازمان های سیاسی و نزدیک شدن آنها به همدیگر فراهم آورده بود، ولی بسیاری از نمایندگان سازمان ها و کوشندگان سیاسی که به این نشست فراخوانده شُده بودند از هُماسش (شرکت) در آن با این بهانه خودداری کردند که «نشست استکهلم همگانی نبود و هدفِ آن پنهان مانده بود.!» ولی راستی این است که ترس بسیاری از کسانی که در این همایش نَهُماسیدند (شرکت نکردند)، از «اَنگ ها و بدنامی هایی» بود که باشندگی (حضور) در چنین نشست هایی میتوانست وفاداری آنها را به ارزش های «قبیله گری» سازمانیشان زیر پرسش ببرد.

سرآغاز
گردهم‌آیی دو روزه‌ای که به دعوت مرکز اولاف پالمه در روزهای ۴ و ۵ فوریه در حومه استکهلم برگزار شد به بحث‌های زیادی در بین اپوزیسیون و محافل ایرانی آن دامن زده است. این جلسه به صورت ناعلنی برگزار شده و از فهرست دعوت شدگان یا شرکت کنندگان در آن یا گفتگوهای آن گزارش مستند و رسمی منتشر نشده است. گفته می‌شود که در این گردهم‌آیی حدود ۵۰ نفر شرکت داشته‌اند، و از فهرست اسامی برخی از مدعوین که پخش شده، و هم‌چنین از گزارش‌هایی که از داخل نشست به دست آمده است چنین بر می‌آید که طیف نسبتا قابل توجهی از گرایش‌های سیاسی در آن حضور داشته‌اند. کیفیت انتخاب این افراد و مخفی‌کاری که در تدارک و برگزاری این گردهم‌آیی صورت گرفته، اما، به انتقادها و اعتراضات و شایعاتی دامن زده است. علاوه بر این، اهداف مبهمی که برای این نشست مطرح شده (تا آن جا که حتا برای برخی از مدعوین آن نیز روشن نبوده) شایعات و بدبینی‌های زیادی را موجب شده است. با توجه به این نکات، باید پرسید که دست‌آورد این نشست چه بوده و آیا برآیند آن در کل مثبت بوده است؟
تفرقه و تک‌گرایی (فردی یا سازمانی) یکی از بیماری‌های مزمن اپوزیسیون ایران بوده است. بسیاری از روشن‌فکران و منفردان سیاسی از کار جمعی یا سازمانی احتراز می‌کنند، و غالب سازمان‌های سیاسی در طول حیاتشان دچار انشعاب و چند دستگی شده و به تحلیل رفته‌اند. تنزه‌طلبی سیاسی یک اخلاق حسنه بشمار می‌رود، و برچسب‌زنی به مخالفان سیاسی رواج عام دارد. اتحادها و هم‌بستگی‌ها نوعا زودگذرند، و حتا همکاری در مقولات حقوق بشر یا دفاع از زندانیان سیاسی و علیه اعدام نیز دوام چندانی نمی‌یابد. به هر گونه تلاش یا دعوت برای یک حرکت فراگیر ملی (در خارج کشور) با دیده تردید و شک نگریسته می‌شود و بسیاری به دنبال رد پای «خارجی» در پس آن می‌گردند. با توجه به سنگینی اتهام وابستگی به خارجی در فرهنگ سیاسی ما، به سادگی می‌توان هر تلاشی در جهت هم‌گرایی نیروهای سیاسی را لکه دار کرد و در نطفه آن را خفه نمود - چیزی که در تاریخ سیاسی اخیر کشور ما کم اتفاق نیفتاده است.
در گذشته تلاش‌های چندی برای ایجاد یک همگرایی وسیع از اپوزیسیون ایرانی صورت گرفته است. برخی از این تلاش‌ها در قالب یک گرایش معین (مثلا جمهوری‌خواهی یا فدرالیزم) شکل گرفته و برخی دیگر بر اساس ارزش‌های عامتر و جهانشمول مانند دموکراسی و حقوق بشر بنا شده است. نوع اول این تلاش‌ها به دلیل این که اتحاد درون یک اردوگاه را تسهیل می‌کرده و در تقابل با یک گرایش دیگر اپوزیسیون تعریف شده به نسبت موفق‌تر بوده است. در حالی که نوع دوم این تلاش‌ها که به نحوی به همگرایی همه نیروهای اپوزیسیون می‌انجامیده و اختلاف‌ها را کمرنگ می‌کرده کمتر موفق شده است. دلیل هر دو این امر را باید در خصوصیت قبیله‌ای اپوزیسیون ایران جست: این خصوصیت توضیح می‌دهد که چرا هم‌بستگی در تقابل با رقیبان سیاسی جاذبه بیشتری دارد ولی هم‌گرایی یا هم‌بستگی ملی بر اساس دموکراسی و حقوق بشر در برابر رژیم جمهوری اسلامی کمتر مورد استقبال قرار گرفته است.
برای نمونه، در یک دهه گذشته سه تلاش مشخص برای هم‌گرایی یا هم‌بستگی ملی بر اساس دموکراسی و حقوق بشر صورت گرفته است. مورد اول، منشور ۸۱ بود که دقیقا ۹ سال پیش در همین روزها با امضای بیش از یک سد نفر از شخصیت‌های سیاسی و فرهنگی و حقوق بشری منتشر گردید (و بعد سدها امضای دیگر به آن افزوده شد). این منشور صرفا به منظور ایجاد یک وفاق ملی تهیه شده بود تا جامعه سیاسی ایران (از هر گرایشی) خود را به ارزش‌های دموکراتیک و حقوق بشری متعهد کند و آن‌ها را در برنامه سیاسی خود بگنجاند. به جز این، خود منشور هیچ هدف یا برنامه سیاسی یا تشکیلاتی نداشت و رقیب هیچ جریان سیاسی بشمار نمی‌رفت. ولی همین منشور به زودی از سوی بخشی از فعالان سیاسی مورد طعن و انتقاد قرار گرفت و انواع اتهامات و برچسب‌ها نثار تهیه کنندگان آن شد. منتقدان و طاعنان از این که در منشور کلمه «جمهوری» نیامده بود (و در نتیجه در بین اپوزیسیون تقابل سیاسی ایجاد نمی‌کرد) به خشم آمده بودند و آن را توطئه‌ای از سوی «سلطنت‌طلبان» قلمداد می‌کردند. از دید اینان یک طرفدار نظام پادشاهی حق نداشت خود را به دموکراسی و حقوق بشر متعهد کند و امضای خود را در کنار امضای یک جمهوری‌خواه بگذارد.
مورد دوم طرح رفراندوم بود که تقریبا دو سال بعد از سوی ۸ نفر از فعالان سیاسی و دانشجویی مطرح شد و در طول چند ماه بعد هزاران نفر آن را امضا کردند. این طرح خواهان یک همه‌پرسی برای تغییر قانون اساسی بر مبنای اعلامیه جهانی حقوق بشر بود. از جمله امضا کنندگان اولیه آن یک گروه ۵۰ نفره از شخصیت‌های سیاسی و فرهنگی بودند که صرف نظر از گرایش‌های سیاسی خود (از جمله، جمهوری‌خواه یا طرفدار نظام پادشاهی) با صدور یک بیانیه مشترک به تأیید این طرح برخاستند. همین مقدار کافی بود که برخی از قبیله‌گرایان سیاسی (از هر دو طیف) در آن اشکال بینند و علیه آن به تفتین بپردازند. تبلیغات این گروه (در طیف جمهوری‌خواه) به تدریج کار خود را کرد و نه فقط حرکت رفراندوم را از گسترش بیشتر باز داشت و بلکه برخی از ۸ تن پیشنهاد کننده اولیه آن را نیز به تردید وا داشت تا به نحوی امضای خود را پس بگیرند، یا تفسیرهای خاصی از حرکت رفراندوم را عرضه دارند و خصوصیت جهانشمولی و فرا گرایشی آن را نفی کنند.
با افول حرکت رفراندوم، جمعی از گروه ۵۰ نفره فوق با یکدیگر به مشورت برخاستند تا زمینه یک فعالیت مشترک بر اساس معیارهای دموکراتیک و فرا گرایشی را فراهم آورند. اینان در طول نزدیک به دو سال طی سه جلسه در برلن، لندن و پاریس، به ترتیب، به شور پرداختند و منشور مشترکی را که در واقع نسخه تفصیل یافته منشور ۸۱ بود به تصویب رساندند و مبنای کار خود قرار دادند. به جز جلسه اول در برلن که تدارکاتی بشمار می‌رفت، دو جلسه دیگر با حضور افراد و گروه‌های علاقمند دیگر برگزار شد و در جلسه پاریس که حدود ۱۵۰ نفر شرکت کرده بودند خبرنگاران داخلی و خارجی نیز حضور داشتند و جریان کار را گزارش می‌کردند. ولی این حرکت نیز به شدت از سوی قبیله‌گرایان سیاسی مورد حمله قرار گرفت و به خصوص حضور یک سخنران آمریکایی در جلسه پاریس را دلیلی بر «وابستگی» این جریان به آمریکا (و یا «سلطنت‌طلبان») گرفتند. این حرکت که نام «هم‌بستگی ملی ایران» (هما) را به خود گرفته بود، پس از نشست پاریس، از جمله به دلیل یک خطای بزرگ تشکیلاتی، به تعطیل کشانده شد.
در فاصله کوتاهی پس از تعطیلی هما، جنبش سبز در ایران شکل گرفت و فصل جدیدی در مبارزات ملی و فرا گرایشی مردم ایران گشود. میلیون‌ها نفر در اعتراض به نحوه انتخابات به خیابان‌ها ریختند و فارغ از گرایش‌های سیاسی خود متّحداً علیه نظام حاکم به مبارزه برخاستند. شعارهای تظاهرات و هویت قربانیان (از کشتگان خیابانی گرفته تا زندانیان و قربانیان زیر شکنجه و اعدام) نشان داد که نمی‌توان اینان را در محدوده یک قبیله سیاسی خاص تعریف کرد. حرکت دموکراسی‌خواهی یک حرکت ملی است و نمی‌تواند در تیول هیچ جریان یا گرایش خاص قرار گیرد. هر کس با هر گرایشی حق دارد به این حرکت بپیوندد، و تنها کسانی که حاضرند با رقیبان و مخالفان سیاسی خود در این حرکت شرکت کنند می‌توانند خود را دموکراسی‌خواه بنامند. آنان که از ترس آلودگی جامه خود حاضر نیستند در کنار یک رقیب سیاسی برای دموکراسی مبارزه کنند به سختی می‌توانند ادعای دموکراسی‌خواهی بکنند.
جنبش سبز گرچه ظاهرا به تحلیل رفته است، ولی تأثیر عمیق خود را بر فرهنگ سیاسی جامعه به جا گذشته است، و این تأثیر را می‌توان به وضوح در گردهم‌آیی استکهلم دید. در این جا کسانی از جمهوری‌خواهان در کنار پادشاهی‌خواهان نشستند که تا دو سال پیش هرگونه حرکتی از این قبیل را تقبیح می‌کردند. و این دست‌آورد کمی نیست. البته برای بسیاری هنوز پذیرش این امر سنگین است. یکی از انتقاداتی که به این نشست شده در مورد ناعلنی بودن آن است. مقامات مرکز اولاف پالمه توضیح داه‌اند که این امر به تقاضای برخی از شرکت کنندگان صورت گرفته، و دلایل آن را «امنیتی» دانسته‌اند. منتقدان، اما، این توضیح یا توجیه را نمی‌پذیرند. علت امر در واقع می‌تواند نه امنیتی و بلکه سیاسی باشد. یعنی کسانی که خواسته‌اند نامشان منتشر نشود، علت آن نه ترس از مقامات امنیتی ایران و بلکه از طایفه سیاسی خود آنان بوده است. اینان تا این حد حاضر شده‌اند که تابو بشکنند و درجلسه‌ای این چنینی شرکت کنند، ولی نمی‌توانند از این حضور در برابر انتقادات دیگران دفاع کنند. همین امر نیز باعث شده است که برخی از دعوت شدگان بالکل از شرکت در جلسه عذر بخواهند - تا هم‌چنان «منزه» بمانند.
به گردهم‌آیی استکهلم انتقادات زیادی وارد شده است. برخی بر مخفی بودن آن انگشت گذاشته‌اند و دلایل امنیتی را پذیرفته نمی‌دانند. شاید دلایل سیاسی یادشده فوق بهتر این امر را توضیح دهد. در هر صورت، این امر نقطه ضعف بزرگی برای این نشست بوده است. هم‌چنین ترکیب شرکت‌کنندگان (تا آنجا که اعلام شده) نه به لحاظ گرایش و نه وزن سیاسی نمی‌توانسته است جامعه سیاسی خارج کشور را به خوبی نمایندگی کند. ولی به رغم این نقطه ضعف‌ها، نفس برگزاری این جلسه و حضور افرادی در کنار هم که تا همین دو سه سال پیش هر نوع حرکتی از این قبیل را تقبیح می‌کردند موفقیت کمی نیست. غالب شرکت کنندگان، علاوه بر این، خود را به ادامه این راه بر اساس یک سلسله از ارزش‌های دموکراتیک و حقوق بشری و تداوم و گسترش این گفت‌وگوها در جمع هرچه بزرگ تری از نیروهای اپوزیسیون متعهد کرده‌اند. در فرهنگ قبیله‌ای اپوزیسیون خارج کشور، گردهم‌آیی‌هایی از این قبیل بسیار مغتنم است و باید از آن استقبال کرد. از این رو، اقدام مرکز اولاف پالمه را صرف نظر از نقاط ضعف آن باید مثبت ارزیابی کرد و امیدوار بود که این حرکت در آینده با کاستی‌های کمتری ادامه پیدا کند.

سه‌شنبه ۱۸ بهمن 37349 دین بهی – 7 فوریه 2012

hbzadeh@btinternet.com

http://www.iran-emrooz.net/index.php?/politic/more/35215/

ایستکاری های (اعتصاب های) سراسری بجای راهپیمایی

2012-02-07T14:48:00.009+01:00

خشایار رُخسانی
دوستان سبزی که خواهان گردهمایی 25 بهمن هَستند باید روشن کُنند که جنبش مردم ایران از آمدن به خیابان ها تنها برای چند تسو (ساعت) در این روز چه سودی خواهد بُرد، بجز اینکه جوانانِ آزادیخواه بیشتر شناسایی، دستگیر و روانه-ی کهریزک شوند یا دوباره کُرپانی (قربانی) گلوله های مرگبار دژخیمان حکومت اسلامی گردند؟ اگر هدف جنبش در روز 25 بهمن ماندن در خیابان ها برای سرنگونی حکومت اسلامی نباشد، آیا بهتر نیست که به جای آزمون های ناکام و شکست خورده دست به یک نوآوری تازه زد و همگی جُنبش را به ایستکاری های سراسری در روز 25 بهمن فراخواند؟
با آنکه سازماندهی ایستکاری های سراسری کمترین هزینه-ی جانی و داراکی (مالی) را روی دست آزادیخواهان خواهد گذاشت، ولی پیامدهای آن برای حکومت اشغالگر اسلامی سهمگین و مرگبار خواهد بود. اگر سازماندهی ایستکاری های سراسری در روز 25 بهمن کامگارانه انجام گیرد، این پیروزی به آزادیخواهان خودباوری خواهد داد و نیروی روانی آنها را برای ادامه-ی نبرد بالا خواهد بُرد و میتوان این شیوه از مبارزه-ی شهریگری (مدنی) را تا سرنگونی حکومت اسلامی بکار بست و پیش بُرد. پس بگُذارید که بجای راهپیمایی در 25 بهمن، ایستکاری های (اعتصاب های) سراسری را سازماندهی کُنیم و تا سرنگونی حکومت اسلامی این شیوه-یِ مبارزه را دُنبال کُنیم!
شاید برخی بانگارند که حکومت اسلامی با تکیه به درآمدهای نفتی میتواند دستمزد نیروهای سرکوبگرش را پرداخت کُند و هیچ نیازی به کارهای تولیدی مردم و مالیات آنها ندارد، از اینرو ایستکاری ها و نافرمانی مدنی هیچ آسیبی به حکومت نخواهند زدَ، ولی راستی این است که کمترین دستاورد چنین مبارزه ای نشان دادنِ همبستگی سراسری آزادیخواهان و بالا بردن نیروی روانی آنها خواهد بود. و از آنجا که در هر جنگی این برتری نیروی روانی است که سرنوشت جنگ را روشن میکُند، و نه ساز و برگ های رزمی و دلارهای نفتی، برای آن میلیون ها شهروندِ واخوانده و ناخُرسند (معترض و ناراضی) که امروز تنها از ترس جان، به خیابان ها نمیآیند، نافرمانی مدنی میتواند یک نبرد کم هزینه ولی با بالاترین راندمان برای آنها باشد، زیرا از یک سوی بر نیروی روانی و خودباوری آزادیخواهان خواهد افزود که «ما هنوزباهم هستیم و هرگاه که اراده کُنیم، میتوانیم برای سرنگونی این حکومت اشغالگر گردهم آییم» و از سویی دیگر این شیوه-ی مبارزه میتواند به حکومت اسلامی آسیب روانی آسیمی (عظیمی) بزند و سبب ریزش بیشتر جیره خواران و مُزدوران حکومتی و شتاب فزاینده تربه فروپاشی آن گردد.

از همه-ی هم میهنان آزاده که با این پیشنهاد هم رای هَستند، خواهش میکُنم برای فراهم آوری یک سازماندهی فوری، در اندازه-ی توانشان این پیام را در میان خویشاوندان، دوستان، فیسبوک، تویتر و تارکده بپَراکَنند.

سپاسگزاری سگ «دوبرمَن» از نجات دهنده اش

2012-02-05T17:19:00.000+01:00

خانواده ای با سگشان در شهر شارلوت کارولینای اَپاختری (شمالی) زندگی میکردند. ناگهان یکروز خانه آنها دچار آتش سوزی شد. امدادگران به سوی پیشامدگاه شتافته تا ساکنین را ازگزند زبانه های سوزانِ آتش رهایی بخشند. ولی سگِ خانه که یک «دوبرمن» بود، از ترس در گوشه ای از خانه پنهان شده بود و اگر نگاه تیزبین این گُماشته-یِ آتشنشانی نبود بیگمان آن جانور که آبستن هم بود در آتش میسوخت.

آن گُماشته-ی آتشنشانی هرگز سر و کارش تاکنون به «دوبرمن» نیفتاده بود و نمیدانست با این نژاد چه رفتاری باید داشت. زمان زیادی هم نمانده بود ... و او میبایست بر شک و دودلیش چیره میشُد. سرانجام آن امدادگر به سگ نزدیک شد و با مهربانی با آن سگ گفتگو کرد؛ و سپس آن را بغل کرده و از خانه بیرون بُرد.

به خیابان که رسیدند مرد خسته در گوشه ای نشست تا پیش از اینکه دوباره به درون خانه بازگردد چند دَمی نفس تازه کند.

در این میان نگاه های دراز مُدتِ سگ «دوبرمن» به آن گُماشته-یِ آتشنشانی از چشمان کُنجکاورِ رُخشگر (عکاس) روزنامه «آبزرور (Observer) » پنهان نماندند که در آن پیشامدگاه بود. او دید که چگونه آن سگ «دُوبرمَن» از جایش بلند شد و به سوی آن مرد رفت. رُخشگر (عکاس) شگفت زده این نماگاه (صحنه) را دنبال میکرد بدون اینکه به آهنگِ آن سگ پی برده باشد. هنگامیکه «دوبرمن» به آن مرد نزدیک شد، چهره-ی او را بوسید تا با این کار سپاسگزاریش را به نجات دهنده-ی خود نشان دهد.

...

با امید به مهربانی بیشتر ما به جانوران.

ناهمسانی میان خُرمشهر و لبنان

2012-02-05T09:05:00.000+01:00

ناهمسانی میان خُرمشهر 24 سال پس از جنگ و لبنان سه ماه پس از جنگ.

آشنایی با نَسک (کتاب) «هُنر رهبری» یا «زندگینامه-ی کوروش بزرگ»

2012-02-04T17:35:00.007+01:00

نوشته-یِ: لاری هِدریک (Larry Headrick)

برگردان: کوروش زعیم

پیشگفتار

سِنُفون، Xenophon، آتنی یک گُذشتهنگار و یک دلاور راستینِ یونانِ باستان بود. او که در سال 431 پیش از زادروز مسیح زاییده شُد، هنگامیکه رزمنامۀِ کوروش بُزرگ را نوشت، در اُوج قدرت و توانش بود. دانستنی هایی که دربارۀِ رهبری در این نَسک (کتاب) هویدا گشته اند، وَخش بُردار (الهام بخش) مَردان بُزرگی بوده اند؛ از جولیوس سزار، Julius Caesar، گرفته تا بنیامین فرانکلین، Benjami Franklin، و لُرِنسِ عربستان، Lawrence of Arabia. بیشتر از هَمِه-یِ نَسک هایی که تاکنون در پیوند با رهبری نگارش شُده اند، شاهکارِ سِنُفون دربرگیرندۀِ اَرزش هایِ ژَرف و کارشناسانۀِ فَرخویی (اخلاقی) و روانی است که تنها از کسی میتوان چَشمداشت که در پایِ آموزش هایِ سُغرات، Socrates، نشسته بوده است. کمترین شکی نیست که سِنُفون در هنگامِ نوشتن دربارۀِ کوروشِ بُزُرگ، دانش و فَرزانگی ای را بیاد میآورده است که او در پایِ آموزش هایِ سُغرات، از او یادگُرفته بوده است.

برآیندِ یکی از نوشتارهایِ سِنُفون، که «زندگینامۀِ کوروش بُزُرگ» است، آن شیوه هایِ رهبری را به نمایش درمیآورد که از سویِ فرمانروایِ کشور پارس بکارگرفته میشُده اند، کسی که در جایگاهِ شکوهمندترین پادشاهِ جهانِ باستان بیاد آورده میشود. همانگونه که پایَک هایِ (مدارج) پیشرفتِ کوروش سراسر پیروزمندانه بودند، این نَسک نیز، اگر بخواهیم که به زبان ساده بگوییم، یکی از بُزرگترین دَستاوردهایِ داستان نویسی است که هرگز نوشته شُده است.

کوروش بُزرگ (دورانِ زندگی: 580 تا 529 پیش از زایش مسیح) در سَدۀِ شِشُم پیش از زایش مسیح با یکپارچه کردنِ پارس ها و مادها، دو تیرۀِ بُنیادین ایرانی، شاهنشاهی پارس را پایه گُذاری کَرد. سرانجام، شاهنشاهی کوروش از هندوستان تا دریایِ مدیترانه گُسترش پیدا کرد و تا زمانِ فروپاشی این شاهنشاهی بدست الکساندر، Alexander، دو سَده پس از بُنیاد گُذاری آن، نیرومندترین کشور در جهان بود. با آنکه شکوفایی کوروش به یک سَده پیش از دوران سِنُفون بازمیگردد، او برای سنفون یک گُزینش شایسته برایِ نمایاندنِ یک رهبر پَسندیده و آرمانی بود. کامیابی هایِ شِگفت اَنگیزِ و رَزمی این پارسی بُزرگ –کوروش-- که با یک فرمانروایی نرم و آرام همراه بود، آن مادۀِ خام را که سِنُفون نیاز داشت، در دسترس او گُذاشت، تا او فَرتورش (تصویرش) را از یک نمونۀِ آدم رسا (کامل)، بیافریند.

افلاتون، Plato، یکی دیگر از شاگردانِ اَرجُمَندِ سُغرات، کوروش را در جایگاهِ یک اُلگویِ راستینِ یک پادِشاهِ روشنبین، ستایش میکند. آن جایگاهی را که موسی برای اسراییلی ها داشت، کوروش برای پارس ها دارد. هنگامیکه کوروش شهر بابل را گُشود، یهودیانِ بابل از بهر آزادی شان از بردگی و اینکه کوروش این پروانه را به آنها داد تا پیش از چهل هزار تن از آنها بابل را فروگُذارند و به کشور خودشان باز گردند، با شادی از او پیشوازی کَردند. از بهر نیکخواهی و جوانمردیش و آرزوی درونی او که بگُذارد تا هومَنی (انسانیت) در آشتی زندگی کُند، کوروش بُزُرگ در سُروده هایِ تورات (Isaiah 45) جاودانه شُده است.

هتا مردمیکه به زیر فرمان کوروش درآمده بودند او را یک آدم بی اندازه دادگر و نیک مَنش میپنداشتند. شاپور سورن پَهلَو، Shpour Suren Pahlav، از دانشگاهِ لندن، این یادآوری را میکُند که پارسیان او را «پدر» مینامیدند، مردم بابل به او «رها کُننده» میگُفتند، یونانیان او را «دات آراستار (قانون گذار» مینامیدند و یهودیان او را «برگُزیدۀِ خُداوند میپندارند».

در سال 1878 یک پاشَن (سند) بگونۀِ یک سُتونِ سَنگی با دبیرۀِ میخی در هنگامِ خاک برداری از یک تکه زمین در بابُل کُهن یافته شُد. آن دَستَک (سند) که در آن کوروش رفتار مَردُمیک (انسانی) خود را با شهروندانِ بابل پس از فروگرفتن شهر، بازکاوی میکُند (تشریح میکند)، در جایگاهِ نُخستین منشورِ هاگ هایِ آدمی (حقوق بشر) پذیرفته شُده است. برایِ سپاسگُزاری از این دَستاوردِ مَردُمیک، سازمان ملل یک برگردان از منشورِ دادیک مَردُمی (حقوق بشر) کوروش را به زبان هایِ رسمیِ هرکُدام از هموندانِ این سازمان، پراکَنید (انتشار داد).

گُذشتهنگارِ نامور ویل دورانت، Will Durant، نشان میدهد که کوروشِ بُزُرگ «مهربانترینِ کشورگُشایان بوده است، و شاهَنشاهیش را بر بَخشندگی و جوانمردی پایه گُذاری کرده بود. دُشمنان او میدانستند که کوروش آدم باگُذشتی است، و از اینرو آنها با کوروش با آن دلاوری نمیجَنگیدند که از روی ناچاری بود، آن دلاوری ایکه زمانی آدم ها نشان میدهند که گُزینشی بجُز کُشتن و یا مُردن ندارند.»

هیچ یک از رهبران در سرتاسرِ دوران باستان نمیتوانند به گُسترۀِ دستاوردهایِ کوروش برابری کُنند. با آنکه گاهگاهی از الکساندر، Alexander، [دوران زندگی: از 356 تا 323 پیش از زایش مسیح] به نام کسی یاد میشود که فوت و فندگر (tactician) و برنامه ریزِ رَزمیِ بُزرگتری باشد، ولی او خودش را با گزافکاری هایی آلوده کرده بود که تنها میتوانست بیزاری کوروش را به همراه داشته باشد.

درهالیکه کوروش با مردمی که در جنگ بر آنها چیره میشُد، با اَرج و آزَرمِشِ ژَرف رفتار میکرد، الکساندر گاهگاهی با پافشاری از سربازانش میخواست که شهروندان را از دم تیغ بُگذرانند. هنگامیکه سرزمین هایِ زیرِ فرمان الکساندر گُسترده شُدند، او بگونۀِ رو به افزونی به شیوه هایِ خودکامگی و خودستایی ترسناک روی آورد. اگر یکی از افسرانِ کوروش همانندِ افسرانِ الکساندر با سنگدلی رفتار میکرد، او بیدرنگ از انجام خویشکاریش (وظیفه اش) برکنار میشُد.

از بهر یک هومَنیِ (انسانیتِ) ژرفی که آتاویِ (استعداد) خُدادادیِ سِنٌفون بود، او این را روامند (عادی) میپنداشت، که خودش را با بُنیانگُذار کشور پارس خویشاوند مینویی (معنوی) بانگارد. هردویِ آنها از شایش هایِ (امکان های) فراوانی برخوردار بودند که برتری و سُتودگی رَزمی بدست آورند: هُنرِ رهبریِ خودِ سِنٌفون در هنگام زاوَری (خدمت) رَزمی در جایگاه یک فرماندۀِ میدانِ نبرد آبدیده شُد، در جاییکه دو دلی و شک به چَم (معنی) شکست و مَرگ بود.

با بکارگیریِ آوازه اش در هُنر سُخنوَری و همچنین نام آوری او در مَنِشِ بُزرگواریش، سِنُفون در جایگاه یک کشورمدار و آشتی گر (peacemaker) سرآمد بود. او همکاریِ نزدیک با پارس ها را روامند (عادی) میدانست که شهرهایِ یونان را در بَخش باختری آن زیرِ فرمان خود داشتند که امروز تُرکیه نامیده میشود.

در گردآوریِ زندگینامۀِ کوروش بُزرگ، سِنُفون بیشتر با یک نوآفرینی (ابتکار) گُسترده به کوروش نزدیک میشود تا اینکه بخواهد خودش را تنها در یک چهارچوبِ گُذشتهنگاری مَرزین کُند (محدود کُند). او کمتر دلبسته به نگاشتن رویدادهایِ ساده و راستین در زندگی کوروش است، ولی بیشتر میخواهد نشان دهد که چگونه یک رهبر آرمان گرا میتواند برایِ افسرانش یک زندگی پُرشور و با ارزش و همچنین برایِ مردم زیر فرمانش یک زندگیِ اَرمَند (ایمن) و آسوده فراهم آورد.

از راه به نمایش درآوردنِ روش هایِ پیروزمندانۀِ کوروش، سِنُفون به شُما نشان میدهد که چگونه یک نِشست را برگُزار کُنید، در گُفتگو کردن کارشناس شوید، با همبستگان بگونۀِ کارومَند (موثر) رفتار کُنید، با هواداران از راه رویکرد (توجه) به سودِ خودویژه ای (شخصی ای) که آنها از این همبستگی میبرند، پیوندِ خوب برپا سازید، با ایزانش (تشویق) و دلگرمی به بالاترین ترازِ کارایی دستیابید؛ بِپایندانید (تضمین دهید) که سازمان شما از وجودِ کارشناسان بهره میبرد، و نشان دهید که گفته های شُما با کِردارتان پُشتیبانی میشوند. هتا بازرگانان نیز میتوانند از بُنپایه هایی که کوروش بُزُرگ برنهاده است، سود ببرند.

فَرنامش هایِ (اقدام های) کوروش در هر بخش از شاهنشاهی او همراستا (موازی) با نِهِشت هایی (وضعیت هایی) بودند، که سرپرستانِ شرکت های بازرگانی روزانه با آن درگیر میشوند. همانگونه که از سویِ سِنُفون نگارش شُده است، کوروش هم یک آدم راهبُردگر (strategist) است و هم یک برنامه ریز (tactician) .او همانندِ یک فَرنِشینِ شرکتِ بازرگانی برنامه میریزد، ولی کارکردها را همانند یک سرپرستِ میان مایه وارسی میکند. از اینرو، شُما میتوانید آموزش هایِ او را در گُسترۀِ یک زندگی سوداگرانه (تجاری) بکار بِبَندید، و این هم آموزنده خواهد بود و هم سرگرم کُننده که شُما همانندی هایی را میانِ دَستاوردهایِ کوروش و پیشرفت هایی که شما دَر پیشۀِ خودتان کرده اید، پیدا کُنید.

سردبیر هفته نامۀِ «چالش در ادارۀِ شرکت های سهامی» (The Crisis in Corporate Governance) ، یک گُزارش کارشناسانۀِ بازرگانیِ هفتگی، به تازگی نوشت: «اگر چالش برای سرپرستانِ شرکت های بازرگانی در سال 1990 فَرارویاندن شرکت های بُزُرگ به شرکت هایِ چالاکی بود که توانایی هَمالش (رقابت) داشته باشند، چالش در سال هایِ آینده، آفرینشِ یک فرهنگِ بازرگانی است که هم به انجام کار رسا (کامل) و بدونِ کاستی پاداش دهد و هم آفریننَدِگی (خلاقیت) و کارآفرینی را بِه ایزاند (تشویق کُند). »

این بَرنگری (مُشاهده) در ادامه نشان میدهد که چرا دلبَستگیِ دوباره به کوروشِ بُزُرگ، مَهَند (مُهم) و بِهِنگام است. همانگونه که دُرُستکاری، رسایی (کمال)، برنامه ریزیِ راهبُردیِ (strategic) بسیار خوب و توانایی کوروش در واکُنشِ تُند، کامروایی او را پایندانیدند (تضمین کردند)، خوانندگان همچنین میتوانند به هُنراوَندی هایِ (فضیلت هایِ) کوروش در پیشرفت هایِ پیشَکی (شُغلی) خودشان چهره ببخشند.

از آنجا که کوروش نیز یک آدم بود، او گاهگاهی لغزش پذیری خودش را نشان میداد، ولی همانگونه که سِنُفون در داستانش آشکار میکُند، ما آگاه میشویم که چگونه او از ماندَک ها (خطاها) بازمیگشت و از آنها پرهیز میکرد. هنگامیکه کوروش راه هُنراوَندی (فضیلت) و خَرَد را گُم میکرد، با سُهِشی (احساسی) از پَشیمانی به تُندی از راهش بازمیگَشت. کوروش با بیدادگری، هَنگُمَند (مصمم) برخورد میکرد؛ و کوروش میگُذاشت تا هریک از هَموندانِ گروهش، از پایین تا بالا، با نگرانی هایشان به نَزدِ او بیایند.

شاید که اینگونه گمان شود که یک نَسکِ (کتاب) باستانی واپَسین جایی باشد که بشود در آنجا اندرزهایی برایِ آشنایی با فَن آوریِ های مهم و نو جُستُجو کَرد، ولی هتا در این زمینه نیز سِنُفون نشان میدهد که چگونه میتوان به الگو برداری از مَنِش کوروش در لبۀِ تیز فَن آوری هایِ نو ماند.

شنبه 15 بهمن، 3749 دین بهی

دین اسلام و آیین ماه پرستی

2012-02-03T14:28:00.019+01:00

خشایار رُخسانی

پاسخی به یک هم میهن [8]

چکیده:

این نهازش (توهم) مسلمانان که آنها قرآن را رساترین نَسک ( کاملترین کتاب) میپندارند، سبب شُد که عُمر خلیفه-ی دوم اسلام گنجینه های دانشی جهان را که در ماتیکانکده های (کتابخانه های) ایران و مصر برای چندهزار سال گردآوری شده بودند، نابود سازد و با چنین کاری همبودگاه هومَنی (جامعه-ی انسانی) را به دوران غارنشینی پرتاب کُند. امروز نیز با پیروی از چنین پنداری است که اسلامگرایان نگاهی ستیزه جویانه با دستاورهای دانشی جهان دارند که پیوسته در ناسازگاری با باورهای دینی آنهاست و دانش نوین را برنمیتابند. امروزه یافته های باستانشناسان به روشنی با پاشن (سند) نشان میدهند که دیرینگی شهر مکه به دوران ابراهیم و اسماعیل نمیرسد و خانه-ی کعبه و شهر مکه پس از زایش مسیح و در سده-ی چهارم بنا شده اند، و دین اسلام جلوه-ی تازه ای از آیین ماه پرستی است، الله تندیس خُدای ماه است، و آیین ماه پرستی در آن دوران در سراسر عربستان گُسترده بوده است، ولی مسلمانان یا این یافته های دانشی را به ریشخند میگیرند و یا در برابر چنین یافته هایی به نام «کفر» ایستادگی میکُنند. ایستادگی اسلامگرایان در برابر یافته های باستانشناسان به همان اندازه بیهوده و از پیش شکست خورده است که کوشش های سرسختانه-ی کلیسا در خاموش کردن پرتوانِ اندیشه هایِ گالیله ناکام ماندند.

سرآغاز

آقای علی برموزه،

گرفتاری شُما و عمر خلیفه-ی دوم مُسلمین در اینجاست که میخواهید جهان راستین را از دریچه-ی دانستنی های قرآن دریابید که داده های آن از دانستنی های اندکِ مردم بادیه نشین حجاز در 14 سده-ی پیش فراتر نمیرود که مرزین بود (محدود بود) به پیرامون زیستبوم شان (طبیعت شان) و شهرهای مکه و مدینه؛ از اینرو دوتا آیه در قرآن یافته نمیشوند که پیامی نو یا سودی برای دوران ما داشته باشند، یا پیشگویی های آنها دارای ارزش دانشی باشند، همدیگر را رد نکرده باشند و یا به گفته-ی آخوندها «ناسخ و منسوخ» همدیگر نباشند [1]. و به شَوَند بالا بودن گُنجایش بالای پارادُخشگویی های قرآن میتوان از این نَسک (کتاب) به نام جنگ پارادُخش ها (جنگ اضداد) نام بُرد. این نهازش (توهم) به «رسا بودن (کامل بودن) قرآن» و بی نیازی به دانش های دیگر سبب شد که عُمر دومین خلیفه-ی اسلام همگی دستاوردهای دانشی جهان را که در ماتیکانکده های (کتابخانه های) ایران و مصر در پی چندهزار سال گردآوری شُده بودند، نابود سازد و با اینکار جهان را به دوران غارنشینی پرتاب کرده و برای 14 سده واپس نگهدارد.

اکنون جُدا از اینکه انگیزه-یِ مسلمانی شما آزمندی برای دستیافتن به «حوری های هفتاد متری بهشتی و رودخانه های شیر و انگبین (عسل)» باشد و یا ترس از «آتش دوزخ و مار غاشیه»، این انگیزه شَوه-ی (سبب) بسته شدن چشمانِ خَرَدِ شما بر جهان راستین و زرکش کردن (محک زدن) آن با آن جهان افسانه ای شُده است که قرآن برای شما ساخته است. با چنین پیشداوری، که از ایمان شما به باورهای مبهم دینی الهام گرفته است، برای شما هرگونه دانستنی و یافته های نوین جهانِ دانش، از پیش رد شده و نپذیرفتنی است، اگر در ناسازگاری با گفته های قرآن باشد؛ و در آنجا که شما چاره ای بجز خَستو شدن (اعتراف کردن) و پذیرفتن داده های دانشی را ندارید، کوشش میکُنید که با ماله کشی و آسمان ریسمان کردن ها لغزش ها و ماندک های (خطاهای) قرآن را لاپوشانی کُنید تا آنها را با داده های جهان دانش هماهنگ سازید.

1) شما در پاسخ به من و در پیوند با آن آیه از سوره-ی طارق که به روشنی میگوید «انسان را از آب جهنده پدید آورده ایم که در جایی میان کمر و سینه-ی مردان ساخته میشود» نخست شما به من میگویید که «برو درباره-ی ساخته شدن هورمون های گُنی (جنسی) زن و مرد پژوهش کُن. بچه دار شدن چه پیوندی با کمر و سینه دارد؟»

از آنجا که آیه-ی بالا سخن من نیست و من آنرا تنها از قرآن نمونه آوری کرده ام و هیچ شکی هم در آن نیست، بهتر بود که شما این اندرز «فرزانه تان» را به الله میدادید که باوجود تواناییش در آفرینش زمین و آسمان هیچ آگاهی از فرایند ساخته شدن بچه و جنین و بسته شدن تُم (نطفه) ندارد. در ناسازگاری با گفته-ی شما، نمیتوان در اینجا «تفسیر موضوعی» را بهانه کرد، زیرا این آیه، یک آیه-ی جداگانه در سوره-ی طارق نیست، و آنکه همگی آیه هایی که پیرامون این آیه آمده اند، در پیوند با فرایند ساخته شدن آدمی هَستند [2]. این دانستنی نادُرُست از فرایند ساخته شُدن یاخته های گُنی (جنسی) در گُند گُنی (غده-ی جنسی) تنها بیانگر این راستی است که آگاهی نویسنده-ی قران از جهان، بیشتر از مردم بادیه نشین حجاز و شُتربان های زمانِ خودش نبوده است.

2) از آنجا که برای هوشیدن (فهمیدن) جهان هَستی، شُما بجای پذیرفتن دانش کیهانشناسی، بیولوژی، فیزیک، شیمی.. تنها افسانه های قرآن را بَسنده و رسا (کامل) میدانید، نمونه آوری و پاشن هایی (سندهایی) که من از جهان دانش در رد باور شما میآورم، بجای واداشتن شما به اندیشیدن، تنها «شَوه-ی (سبب) خنده-ی» شما خواهند شُد، زیرا شما در یک جهان بسته و کوچکی زندگی میکُنید که زرسنج ها (معیارها) و ارزش های آنرا قرآن برای شما نشاخت کرده است (تعیین کرده است). شما به سادگی یافته های باستانشناسی را که با باورهای شما سازگاری ندارند با این بهانه رد میکُنید که «انگار همگی باستانشناسان و دانشمندان در یک دسیسه-ی جهانی و ترفند نهانی باهم همبسته شده اند تا بی پایگی افسانه های قرآن را باُستوانند (ثابت کُنند)،» ولی همزمان شما از بازده-ی پژوهش های دانشی که آسایش شما را فراهم میآورند بهره میبرید، همانند ابزارهای الکترونیکی خانگی رادیو تلوزیون، ماهواره، تارکده (اینترنت)، فیسبوک، با آنکه آن دانشی که این ابزارهای خانگی را ساخته اند و همگی دانش های نوین از پزشکی و کیهانشناسی گرفته تا بیولوژی و فیزیک اتمی….همه در پیوند تنگاتنگ با هم هَستند و از یک زرسنج (معیار) یگانه که همان خَرَد و کرویز (منطق) است برای گُشایش گرفتاری هایشان بهره میبرند. برای نمونه اگر باستانشناسان میتوانند به کمک ایزوتپ های اتم کربن موشکافانه سن یک تندیس (مجسمه) یا یک سنگ نبشته را روشن کُنند، این چنین دانشی را دانشمندان فیزیک اتمی در دسترس باستانشناسان گذاشته اند. ولی از سویی دیگر مسلمانان با مرزین کردن (محدود کردن) دانش خودشان به داده های قرآن، نه میتوانند باستانشناس و فیزیکدادن پرورش دهند و نه یافته های دانشمندان را میپذیرند که در ناسازگاری با باور آنها هَستند.

براستی که جای افسوس است که در سده-ی بیست و یکم همگی دانستنی هایی که دانشگاه های اسلامی در ایران میتوانند به یک دانشجوی رشته-ی ترازدای (اقتصاد) ایران آموزش دهند باور به «توفان نوح و گُمراه شدن مردم مکه بدست ابلیس است». از اینرو نباید شگفت زده شد که چنین دانشگاه هایی ناتوان از پرورش باستانشناس های توانا و اَپستام مند (قابل اعتماد) باشند و تراز دانش آن فیزیک دان هایی نیز که میپروَرَانند، بیشتر از شکستن هسته-ی گردو و فندوق نباشد!

باری، شما بدون اینکه رنج پژوهش در تاریخ عربستان را به خودتان بدهید و بدون کمترین آگاهی از گذشتهنگاری عربستان، تنها به افسانه هایی درباره-ی این گُزیره دیس (شبهه جزیره) باور دارید که شاید ارزش لالایی خواندن برای کودکان از سوی مادربزرگان داشته باشند.

3) نُخست اینکه «بیت المقدس» یا «مسجد القصی» در سده-ی هفتم سال 705 به دستور خلیفه اموی عبدالمک و پسرش عبد الولید ساخته شد، کمابیش 80 سال پس از اینکه محمد در سال 621 آیه-ی معراج در سوره-ی اسرا را بیان کرد [3]. راستی این است که این مزگت (مسجد) با آن «مسجد القصی» که محمد در سوره-ی اسرا نام برده است تنها همانندی نامی دارد، وگرنه در آن زمان هیچ مزگتی در اورشلیم ساخته نشده بوده است. و اگر مسلمانان به سوی ارشلیم نماز میگذاشتند، به سوی ویرانه های بجای مانده از پرستشگاه ها و کنیسه های یهودیان بوده است.

4) دیرینگی (قدمت) شهر مکه به سده-ی چهارم ترسایی (میلادی) میرسد. دودمان قریش (که محمد به آن وابسته بود) به همراه دیگر دودمان های یمنی در سده-ی پنجم ترسایی (میلادی) از بهر بسته شدن «راه ابریشم» از سوی کشور ایران بر بازرگان های رومی و شکوفا شدن راه بازرگانی از کنار دریای سرخ [4] به حجاز کوچ کردند که در بخش باختری عربستان است، و آیین ماه پرستی شان را نیز به همراه آوردند. خانه-ی کعبه در سده-ی چهارم ترسایی (میلادی) ساخته شُد به چم (یعنی) یک سده پیش از کوچ کردن خاندان قریش از یمن به شهر مکه و 350 سال پیش از فروپاشی شاهنشاهی ساسانی، آنهم برای سپاسگزاری از آیین ماه پرستی که بُت الله نماد آن بود. دودمان قریش پس از بدست آوردن چیرگی و سروری بر شهر مکه و بیرون راندن خزاعه ها که فرمانروایان پیشین بودند، آنها سرپرستی شهر و پرده داری کعبه را در دست گرفتند. آیین ستایش ماه و ستاره پرستی تنها به بُتخانه-یِ کعبه مرزین (محدود) نمانده بود و آنکه یک آیین گسترده در سراسر عربستان بود. برای نمونه در کنار بتخانه-ی کعبه در مکه، بتخانه-ی دیگری که بُزرگتر بود به نام کعبه-ی الات در شهر طایف ساخته شُده بود که آنرا ویژه-ی پرستش خدای خورشید کرده بودند. آیین حج برای هر دو بُتخانه ولی در زمان های گوناگون برگُزار میشُد [5].

.باستانشناسان توانسته اند از پرستشگاه های فراوانی در خاورمیانه خاکپرداری کُنند که ویژه-ی خُدای ماه ساخته شُده بودند و نشان دهند که در دورانِ باستان ماه پرستی یک آیین گُسترده و چیره در میانِ همه-ی کشورهای خاورمیانه بوده است [6]. با آنکه در کشورهای گوناگونِ خاورمیانه خُدای ماه را با نام های گوناگونی همانند سین، Sin یا کوسوه، Kusuh یا الله میشناختند، ولی آنها پیوسته به خُدایان پنجگانه باور داشتند که دربرگیرنده-یِ خدای ماه، همسر او خورشید، و سه ستاره که دُختران خُدای ماه بودند. پس از اینکه آیین ماه پرستی در خاورمیانه رو به کاهش گذاشت، عرب های ماه پرست به آیین خودشان پایبند ماندند و یکی از انگیزه های ساخته شدن خانه-ی کعبه و شهر مکه سوای راه بازرگانی که از کنار دریای سُرخ میگذشت، پرستش الله، خُدای ماه بوده است. محمد برای شناساندن خُدای خودش به بُت پرستان مکه دشواری فراوانی نداشت، زیرا عرب های بت پرست، الله را سده ها پیش از زایش محمد میشناختند و برای سپاسگزاری از او نام الله را به فرزندانشان میدادند. محمد برای بدست آوردنِ پیروان تازه در میان بت پرستان، پذیرفت که الله همان خُدای ماه است، ولی او در برخورد با یهودیان و ترسایان، الله را همانِ خدای ابراهیم نشان میداد؛ محمد در گُسترش دین خودش میان یهودیان و ترسایان هیچ بختی را نیافت، برای اینکه آنها خُدای خودشان را بهتر از محمد میشناختند. از آنجا که محمد بخش بزرگی از آیین بت پرستان مکه را پذیرفت، همانندِ آیین حج، پیرامونگردی (طواف) به دور خانه-ی کعبه، کُرپانی کردن یک چهارپا برای الله، سنگ زدن به تندیس اهریمن، ارج ماه های حرام، روزه گرفتن در ماه رمضان، بوسیدن و پرستش سنگ سیاه، سعی صفا و مروه که تا پیش از این بُت پرستان برای گرامیداشت بُت های خود میان این دو کوه میدویدند... و مهمتر از همه اینکه محمد الله خُدای بت پرستان را به نام خُدای دین خودش برگُزید، دین اسلام ادامه-ی همان آیین بُت پرستان مکه ولی در یک جلوه-ی تازه است که داسه-ی ماه (هلال ماه) بر سر مزگت ها (مسجدها) و مناره ها نماد آن است.

5) هفده نیای محمد از «مضر» و «الیاس» گرفته تا عبدالمطلب پدر بزرگ و عبدالله پدر محمد با پاشن (سند) شناسایی شده اند همگی کلید داران کعبه بوده اند. با آنکه افسانه-ی «ترفند ابلیس برای جایگزین کردن آیین یکتاپرستی به جای آیین بت پرستی»، بسیار بچگانه تر از آنست که نیاز به پاسخگویی داشته باشد، ولی باز چیزی که در این میان دلچسب است، این است که شما نقش خاندان قریش و 17 نیای محمد را در گُسترش بُت پرستی ندیده میگیرید که پرده دار کعبه بوده اند، و از کنار گُناه آنها چراغ خاموش میگذرید که واپسین آنها عبدالمطلب و عبدالله پدر محمد بودند و نامسلمان از جهان رفتند [7].

6) شهر مکه شهر باستانی و کُهن نیست، و آن اندازه دیرینگی ندارد که بخواهد به زمان ابراهیم و اسمائیل برسد تازه اگر این کسان آدم های آفسانه ای نباشند. فرنود (دلیل) این سخن بسیار روشن است، با آنکه باستانشناسان توانسته اند وجب به وجب خاک عربستان را کاوشگری و همگی خاندان های پادشاهی را در شهرهای گوناگون عربستان شناسایی کُنند، ولی هیچ ردی از شهر مکه پیش از زایش مسیح یافته نمیشود و هیچ گزارشی از خاندان پادشاهی در این شهر تا پیش از سده-ی چهارم میلادی در دست نیست [8]. برای نمونه از شهر مدینه که تنها 400 کیلومتر با مکه بازه دارد (فاصله دارد)، جدا از یادگارهای باستانی یافته شده در این شهر، هم سنگ نبشته های آشوری از آن یادآوری کرده اند و هم دودمان های پادشاهی معینان و سبائیان در این شهر شناسایی شده اند که از سده-ی ششم پیش از زایش مسیح در این شهر فرمانروایی میکردند. ولی از شهر مکه نه یادواره و نه سنگ نبشته ای یافته شده است که دیرینگی این شهر را دستکم به دوران پیش از زایش مسیح نشان دهد.

7) زادگاه ابراهیم شهر اور ، ،Urدر عراق امروزی است. برپایه-ی گزارش های دینی یهودیان تنها سفری که ابراهیم برونمرز کرد به کشور مصر بوده است و آنهم از بهر فشار خُشکسالی بوده است. از آنجا که دو شنزار بزرگ در عربستان صعودی بخش نیمروز (جنوب) این کشور را از بخش اَپاختر (شمال) آن جدا ساخته است، نه مردمان این دو نیسنگ (منطقه) از وجود هم آگاه بودند و نه کشورهای بزرگ در میانرودان همانند آشور، مصر و ایران از بخش باختری عربستان. از اینرو ابراهیم نیز نمیتوانسته است آگاهی بیشتری از مردمان دوران خودش داشته باشد. پس از سفر مصر، ابراهیم در سرزمین کنعان (فلسطین) امروزی جایگُزین میشود که بیش از 1200 کیلومتر با حجاز، با بخش باختری عربستان بازه دارد که سپس تر در آنجا شهر مکه ساخته شد. اگر ابراهیم بخواست خانه ای برای یهوه بسازد، او نخست آنرا در سرزمین کنعان میساخت که یهوه به او نوید داده بود. و دوم میبایست گزارشی از این خانه در تورات یا نسک های دینی یهودیان آمده باشد؛ از اینرو سفر ابراهیم به حجاز برای «ساختن خانه کعبه» همانند یک سفر بدون هدف در شنزارهای عربستان بوده است که بجز برای مسلمانان هیچ انگیزه ای برای ابراهیم نداشته است. و هنگامیکه باستانشناسان با پاشن (سند) نشان داده اند که شهر مکه و خانه-ی کعبه در سده-ی چهارم پس از زایش مسیح ساخته شده است و انگیزه-ی آن نیز شکوفایی راه بازرگانی از کنار دریای سرخ بوده است، جدا از بازه-ی (فاصله-ی) مکانی (1200 کیلومتر)، یک بازه-ی زمانی نیز به اندازه 1200 سال میان دوران ابراهیم و ساخته شدن شهر مکه وجود داشته است. دیگر اینکه اگر خانه-ی کعبه بدست ابراهیم ساخته شده باشد، چرا شهر مکه یک شهر یهودی نشده است؟ و چرا یهودیان پیرامون مدینه هیچ گزارشی از سفر ابراهیم به مکه و ساخته شدن خانه-ی کعبه بدست او نداده اند؟ شما نمیتوانید هیچ کدام از این فرنود ها (دلیل ها) و پاشن ها (سندها) را بپذیرید زیرا در آن جهان مرزین (محدود) و بدور از راستی که برای خودتان ساخته اید، میپندارید که همگی جهان و « جن و اُنس» برای آسیب زدن به باور دینی شما همپیمان شده اند. ایستادگی شما در برابر یافته های باستانشناسی همانند همان ایستادگی است که کلیسا در برابر گالیله میکرد برای اینکه یافته های دانشی او باورهای دینی کلیسا را زیر پرسش میبُردند.

8) در یاداشت پیشین من به روشنی گفتم که سه دین سامی یهود، ترسایی و اسلام خدای خود را با نام های گوناگون یهوه، الله و خُدای پدر میشناسند. و اگر از نام لورد، Lord، بهره بُردم برای این بود که شما را با نام های دیگر آن آشنا سازم. وگرنه به روشنی چم (معنی) آن خُدایی که ترسایان به آن باور دارند را نیز برای شما نوشتم که «خدای پدر» است.

یاداشت

[1]

http://khaschayarrochssani.blogspot.com/2012/01/blog-post_15.html

[2]

http://khaschayarrochssani.blogspot.com/2012/01/blog-post_21.html

[3]

«سبْحَانَ الَّذِی أَسرَی بِعَبْدِهِ لَیْلاً مِّنَ الْمَسجِدِ الْحَرَامِ إِلی الْمَسجِدِ الاَقْصا الَّذِی بَارَکْنَا حَوْلَهُ لِنرِیَهُ مِنْ ءَایَتِنَا إِنَّهُ هُوَ السمِیعُ الْبَصِیرُ»

[4]

http://khaschayarrochssani.blogspot.com/2011/09/blog-post_27.html

[5]

http://khaschayarrochssani.blogspot.com/2011/12/kaabah-as-temple-of-arabian-star.html

[6]

http://khaschayarrochssani.blogspot.com/2012/01/blog-post_07.html

[7]

http://en.wikipedia.org/wiki/Pre-Islamic_Arabia

[8] شما برو یک دورمطالعه درمورد هورمون های جنسی مرد و زن انجام بده بعد بیا بگو بچه دارشدن چه ربطی به کمر و سینه داره
قرآن فقط اون یک آیه رو در مورد تولید مثل نداره
میدونی تفسیرموضوعی چیه؟

آیات مربوط به بقاء نسل و تولید مثل انسان رو در کنار هم قرار بده بعد نتیجه گیری کن. به این میگن تفسیر موضوعی. مغلطه که شاخ و دم نداره. یک آیه میگی. اونم ناقص میگی بعدمیای ازش نتیجه میگیری
آقا! این قدر سند سند نکن .سند تحریفی به چه درد میخوره.
این قبله توسط حضرت آدم (ع)بناشده. بعد از طوفان نوح دوباره توسط حضرت ابراهیم(ع) تجدید بناشده.

بعد از اسماعیل (ع) تازمان پیامبر اسلام که تقریبا2600سال طول کشیده با استراتژی ابلیس تبدیل به بتخانه شده. درحالی که بیت المقدس به خاطر وجود مستمر پیامبران الهی هیچگاه بت خانه نشد
درابتدا پیامبر و مسلمانان به طرف بیت المقدس نماز میخوندن، چونکه مکه در دست مشرکین بود و درونش هم بتخانه شده بود. بعدبه خاطر تمسخر یهودیان خداوند به محمد(ص) وحی کرد که به سوی مکه نماز بگذارند. بعد از فتح مکه پیامبر اولین کاری که کرد بت ها راا زدرون کعبه به بیرون انداخت و شکست.

واقعا خیلی بی سوادی در عربی الله یعنی خدا
یهوه درزبان عبری یعنی خدا
لورد هم که میگی از زبان لاتین گرفته شده. به معنی پادشاه و سرور و سلطانه
آخه آی کی یو .حضرت مسیح (ع) که لاتین حرف نمیزده .زبان عیسی جلیلی که درشهر ناصره متولد شده عبری بوده .واقعا تو بحث زبان شناختی ضعیفی
دئو (درلاتین ویونان) هم معنی دیو در زبان آریایی ها بوده. زردشت وقتی مبعوث شد اومد به مردم گفت خدای شما دیو نیست بلکه اهورا هستش
بعد هندی های سانسکریت زبان، اومدن جای دیو و اهورا رو عوض کردن. این بحثی که تو میگی زبان شناختیه چرا با اصل ماجرا قاطی میکنیش
ماه هلال هم که نشانه ی مسلمان هاست. مثل صلیب درمسیحیت. شمعدان 7شاخه در یهود .فروهردرزدشت. شیروخورشید برای ایران باستان. به اینا میگن توتم. توتم میدونی چیه؟حالاهی بروعین رفقای باستان شناست حفاری کن. بخدا من دارم باخنده این حرفار و مینویسم.فازونول چسبوندی خفن

«داریک»، پول باستانی و میهنی ایران

2012-02-03T02:23:00.003+01:00

آرتی دایانا

دانگِ (سکه-ی) داریک پول میهنی ايران در دوران داریوش بزرگ دو هزار و 515 ساله شد!

برپایه-ی بررسی های خاورشناسان اروپايی و نوشته های گُذشتهنگاران يونان باستان كه كارهای داريوش بزرگ را موشکافانه و گُسترده بازگویی کرده اند، و همچنین هماهنگ با سالنامه های رسمی، پول رسمی ايران، دانگ (سكه) داريك یا دریک، در ژانويه سال 504 پیش از میلاد زده و رایج شد و این، نخستین دانگِ جهان که همگون و دارای وزن و زر یکسان بود در ژانويه 2011 دوهزار و 515 ساله شده است.
داريوش بُزرگ دستور زدن این دانگ در دومین روز نخستين ماه زمستان سال 504 پيش از ميلاد (ديماه و یک روز پس از شب چله ـ یلدا) داده بود. دانگ های داريك (گرفته شده از نام داريوش) تا پايان دوران هخامنشيان رايج بودند. کَنده کاری نیکارک (نقش) فرنشین کشور بر یک سوی دانگ نيز از زمان داريوش رسم شده است.
بسياری از كشورها نام پول میهنی را از نام های تاريخي گرفته اند، برای نمونه پول ونزوئلا از نام سيمون بوليوار، تاجيكستان از نام سامانيان (سامانی) و ... ولی نام پول میهنی ما ـ ريال ـ از اسپانيا گرفته شده است! چرا ما نبايد پول میهنی خودمان را به نام باستانی اش «دارا (داريك)» بازگردانيم، آیا این پُرسش هم اکنون پاسُخی ندارد؟! گُذشتهنگاران این بی پروایی در نامگذاریِ پول ایران را يكی از سُوتَکی های (غفلت های) دودمان پهلوی مینگرند. پهلوی دوم آیین 2500 ساله-ی بُنیانگزاری کشور ايران را برگزار كرد، ولی از بازگرداندن نام پول میهنی کشور به نام باستانی اش «دارا (داريك)» کوتاهی کرد! اين دودمان نویسه-ی (الفبای) پارسی را دگرگون نکرد تا رَندِش ها (تلفظ ها) يكسان گردند؛ هر چند رضا شاه بُزرگ آهنگ انجام این کار را داشت، ولی به شَوَندِ پَتیاراکی (علت مخالفت) دینکاران و واگشتن این نهاده (موضوع) به بهانه ای برای انجام کارهایی به به زیان حکومت، برای چند زمانی آن را خاموش گذاشت؛ ولی دیگر ژایشی (فرصتی) دست نداد و محمد رضا شاه نیز این نهاده (قضیه) را رویهم رفته فراموش کرد. هماهنگ با دیدگاه زبان شناسان، زبان پارسی يك زبان «هند ـ اروپايی» است، و به همین فرنود (دلیل) نیاز است با نویسه ای (الفبايی) نوشته شود كه دارای وات های آوادار [حرف صوتی (واول)] باشد نه نویسه-ی عربی! یکی از شَوَندهایی (علت هایی) که هم اکنون توانِ واژه سازی زبان پارسی مرزین شده است (محدود شده است)، هم همین گرفتاری است. چونکه ما به زبانی گفتگو می کنیم که نویسه-ی آن عربی است، درهالیکه ما باید در زبان پارسی همانند زبان انگلیسی وات های آوادار (حروف صدا دار) داشته باشیم؛ نکته-یِ دیگر این است که پارسی زبان ها به شَوَندهای (علت های) ناروشن چندین وات (حرف) گوناگون را همانند «ظ، ذ، ض و ز»، یکسان میرَندِشند (تلفظ میکُنند) که در واژه های «مظلوم، مذموم، مضمون، مزه کار بُرد دارند!.

فرتور بالا نمونه ای از دانگ داریک را نشان میدهد که ازآن دوران داریوش بُزرگ است.

دیدگاهِ فرمانروا «ژوستي نيان» درباره-یِ ايرانيان

2012-02-02T10:31:00.006+01:00

آرتی دایانا

«پروكوپيوس» گُذشتهنگار رومي که فلسطين زادگاه او بود، در یکی از يادداشتهاي روزانه خود، كه سپس تر با هماهنگی سالنامه ها روشن شد که دوم فوريه سال 553 ترسایی (ميلادي) بوده است، نوشت: امروز نسخه-ی بُنیادین (اصلی) تاريخي را كه نوشته ام و نامش را «جنگها» گذاشته ام به فرمانروا « ژوستي نيان » دادم. او پس از مروري كوتاه گفت: «گرچه به سود ما ــ روميان ــ نيست و شَوه (سبب) فرودش (سقوط) نیروی روانی ما ميشود، ولی جا داشت كه مي نوشتيد كه «ژوستي نيان» باور دارد كه در خون پارسيان (سربازان ايراني ) يك ماده ویژه ای هست كه مایه-ی نترسی، بي باكی و غرور و تسليم ناپذیری آنها میشود؛ و چنانچه هم ایرانیان گرفتار شوند، در ناهمسانی با سربازان کشورهای دیگر دربرابر کشورگُشایان زانو نزنند، سُستی نشان ندهند و لابه نكنند. با زور نمي شود اسير ايراني را به بيگاري وادار كرد و يا با شكنجه غرور و مَنِش او را شكست. من نمي دانم ايران چه آبي دارد كه بَرز (بذر) ميهندوستي بی مرز را در جان مردمش پرورش مي دهد و....

پروكوپيوس تاريخ «جنگها» را در هشت نَسک (كتاب) نوشت و رویهم رفته گُزارش جنگهايي است كه خود گواهِ آنها بوده است و سه بخش از اين تاريخ، ویژه-یِ سه تا از جنگ های «ژوستي نيان» با ايران شُده است. بخشهاي ديگر در پیوند با جنگهاي روم با «گوتها» و جنگهاي اَپاختر آفریکا (شمال آفريقا) است. پروكوپيوس در همه جنگهايي كه ژنرال «بلي ساريوس» در آنها هُماسید (شركت داشت) همراه او بود.
با اين كه اين گُذشتهنگار كوشيده است تا سُستی روميان را نمایان نسازد، او در چندين مورد از سازمان و ايستادگي سربازان ايرانی ستايش كرده و نوشته است: «در میدان جنگ سربازان ايراني امکان ندارد که بدون دستور فرمانده-یِ خود دست به پس نشينی کُنند و بگُریزند.» وي در باره تاكتيكِ یگان هایِ ارتش ايران نوشته است: «ايرانيان تلاش مي كنند كه ميدان جنگ را گسترده كنند. آنان پيادگان را در دسته هاي كوچك در سنگرها میگُمارند و اسپواران (سواره نظام) ایرانی نيز در دسته هاي كوچك و پُرشمار ميكوشند كه سربازان دُشمن را به كمينگاه پيادگان بكشانند و در دست آنان رها سازند. روميان از اين تاكتيك بيزارند و اَز بُن (اصولا) از آن ميدان جنگی كه گستردگي فراوان داشته باشد ترس دارند و....

پروكوپيوس تاريخ «جنگها» را به سبك توسيديدس نوشته است تا هرودوت.
اين گُذشتهنگار بخش هایی از يادداشتهاي روزانه و یادبودهای خوویژه-ی (شخصي) خودش را كه آنها را بدونِ فرانگری (ملاحظات) و رودربایستی فراهم آورده است در نَسکِ ديگرش به نام«تاريخ اُستیکانه (محرمانه)» بازگویی كرده است. نوشته هاي اين گُذشتهنگار به زبان يوناني است. فرمانروا «ژوستي نيان» همدوره-ی شاهنشاه خسرو انوشيروان بود.

شاهزاده و گدا

2012-02-01T00:39:00.001+01:00

مزدک بامدادان

چکیده

بخش بُزرگی از اپوزیسیون حکومت اسلامی بجای پُشتیبانی از کیفرخواست شاهزاده رضا پهلوی از علی خامنه ای به گُناه نسل کُشی ایرانیان خاموش ماندند، و برخی نیز کوشش کردند که با بهانه تراشی و خواندن آیه-ی نومیدی، این فرنامش (اقدام) دلاورانه را از پیش سترون جلوه دهند. این بخش از اپوزیسیون حکومت اسلامی که از همبستگی با شاهزاده رضا پهلوی بیزار است، با «بُردباری» آن آزادی های هَنجُمَنی (اجتمایی) را از حکومت اسلامی گدایی میکُند که در رژیم پیشین به نام دایک های (حقوق) نخُستین شهروندی پذیرفته شُده بودند. با آنکه دیدگاه شاهزاده رضا پهلوی درباره-ی آزادی بیان و سپردنِ سرنوشتِ سیاسی کشور به رای آزادِ مردم در یک همه پُرسی روشن است، با اینهمه این بخش از اپوزیسیون تنها از اینرو از پُشتیبانی وگفتگو با شاهزاده رضا پهلوی بیزار است که او را وابسته به رژیم پیشین میداند، ولی همزمان هیچ اکراهی از نشست و برخاست با کسانی چون عطا الله مهاجرانی ندارد که پیچ و مهره-یِ دستگاه ترس و کُشتار همین حکومت اسلامی را فراهم آورد و برداشتش از آزادی اندیشه همین بس که مُهر پُشتیبانیش از فتوای کُشتن سلمان رشدی هنوز در وبگاهش میدرخشد.

سرآغاز

پنج سال پیش و در آستانه انتخابات مجلس خبرگان و شوراهای شهر در نوشتاری بنام "دریوزگان آزادی" (1) کسانی را که مردم را به رأی دادن فرا می خواندند "دریوزگان" یا گدایان آزادی نامیدم. آن نوشتار انبوهی از واکنشهای بیشتر پرخاشگرانه را برانگیخت و برای نمونه هم میهن گرامی آقای فانی یزدی در نامه ای با فرنام "شباهت دیدگاه بخشی از اپوزیسیون با مصباح یزدی‏" نوشت: «مقاله ایشان، از عنوان آن گرفته که "دریوزگان آزادی" نامش نهاده‌اند تا سطر سطر آن، پراست از توهین و تهدید و افترا». آنچه که بر خرده گیران نوشته گران آمده بود، واژه "دریوزه" بود که برابرنهادی است برای "گدا" و بی گمان برخورنده. چنین شد که در نوشتار دیگری (2) تلاش کردم دیدگاه خود را فاشتر و آشکارتر بازگویی کنم و بویژه بگومگو را به میدان "رویکرد" بکشانم. رویکرد (3) شیوه برخورد ما، یا زاویه نگاه ما به یک پدیده یا پرسمان است. با این پیشزمینه همه تلاش من در آن دو نوشته برای واکاوی گونه ای از رویکرد در میان نیروهای اپوزیسیون به رخدادهای درون ایران بود و واژه دریوزه را نیز نه برای دشنام دهی و "توهین و تهدید و افترا"، که برای نامیدن این رویکرد بکار گرفته بودم و در همین راستا از آقای فانی یزدی پرسیده بودم: «آیا گمان نمی کنید، درست از همین رو است که یکسدوپنجاه سال است درجا می زنیم و به گرد خود می گردیم؟ که دل به کمترین دستآوردها خوش می داریم و در یک واژه "مینیمالیست"ترین مردم جهانیم؟». به واژه مینیمالیست بازخواهم گشت.

آنچه که مرا به یادآوری این دو نوشته واداشت، تلاشهای آقای رضا پهلوی و رایزن حقوقی ایشان آقای مصطفایی در "شکایت از رهبر ایران به اتهام نقض حقوق بشر و جنایت علیه بشریت"، واکنش بخشی از گروههای اپوزیسیون و بویژه خاموشی بخش بزرگی از کنشگران و گروههای آزادیخواه در برابر آن است. پیشاپیش ناگزیر از گفتنم که داوری در باره درونمایه حقوقی این شکایتنامه بیرون از دانش من است و آنرا به حقوقدانان وامی گذارم و بیشتر بدنبال واکاوی رفتار اپوزیسیون جمهوری اسلامی، یا دستکم بخشی از آن، با این تلاش ارزنده هستم. ولی پیش از آن باید بار دیگر نگاهی به گذشته داشته باشم تا درونمایه سیاسی و اجتماعی یک واژه کلیدی را بشکافم.

از همان سالهای کودکی همیشه از دهان مادرم – که روان پاکش شادمان باد – زبانزدی را می شنیدم که جانم را سخت می آزرد:

یا رب روا مدار گدا معتبر شود

در خانواده و خاندانی که همیشه تنی چند از هموندان آن در راه رسیدن به آماجهای سوسیالیستی در زندان بودند، اندیشه کودکانه من "گدا" را با "تنگدست" یکی می گرفت و نمی توانستم دریابم که چرا مادرم که سرچشمه انساندوستی بود، اینچنین به زشتی از گدایان (تنگدستان) یاد می کند. دیگر به مردی جوان فرارسته بودم که توانستم مادرم را بپرسم و همو برایم گفت "گدا" نه بازگوکننده دارائی و جایگاه اجتماعی یک انسان، که نامی بر گوهر رفتاری او و نگاهش به خویشتن و پیرامون خویش است. در دیدگاه مادرم گدا کسی بود که به کمترینها بسنده می کرد و برای بدست آوردن همانها هم از خم کردن گردنش پرهیز نداشت. گدا هیچگاه به سراغ آماجهای بلند و سخت نمی رفت و روزگارش را با همان چند پشیز بدست آمده در سایه فروتنی و سرافکندگی، از امروز به فردا می گذراند. گدا از نگاه آن زن دانشگاه نرفته بالیده در دامنه البرز که مرده ریگ سترگی از خرد جاودان نیاکانش را در سینه پنهان می داشت، کسی بود که همیشه در چادری از هراس پیچیده بود، هراس از "باختن" و "از دست دادن". اگر بخواهیم ترجمانی سیاسی از این ویژگیها بدست بدهیم، واژه ای بهتر از "مینیمالیست" نخواهیم یافت.

به گمان من آنچه که آقای رضا پهلوی و رایزنان حقوقی ایشان بدنبال آنند و بویژه با بزنگاهی که برای انجام آن برگزیده اند، شایسته هرگونه پشتیبانی از سوی همه آزادیخواهان راستین است. هر کسی با هر گرایش سیاسی و دینی و اندیشگی اگر رهائی راستین و نه نیمبند ایران و ایرانیان را ارج می نهد، بایسته است که از این شکایت پشتیبانی کند و به یاری کنشگران آن برخیزد. آقای رضا پهلوی و همکاران او از نگر من بجای گفتگو بااژدهای جمهوری اسلامی و پند و اندرز دادن به او در پی کوفتن سر آنند.

خواندن نوشته هایی که در رویاروئی با برنامه آقای پهلوی نوشته شده اند، در آدمی افسوس و اندوه برمی انگیزد. این سخن من بدین معنی نیست که برنامه ایشان و رایزنانشان بویژه آقای مصطفایی تهی از کاستی است و نباید بر آن خرده گرفت، افسوس من از رویکرد خرده گیران است. یکی ما را از «شهزاده ای که احوال پرسِ مجاهدین نیز هست» می ترساند و می نویسد: «... ای کاش نام خانوادگی اش را همان می گذاشت که نام اصیل رضا خان میر پنج بود. رضا سوادکوهی...» و شوخی سرنوشت را ببین که نام خانوادگی نویسنده "رهبر" است! (4) از این مشت نمونه خروار که بگذریم، بخش بزرگی از خرده گیران "جنایت بر علیه بشریت" را بزرگنمائی می بینند و بیشتر از آنکه نگران بزیر پا گذاشتن حقوق بشر در ایران باشند، از این شادمانند که در عربستان سعودی روزگار مردم بسیار آشفته تر از ایران است و یا اسرائیل هم حقوق انسانی فلسطینیان را بزیر پا می گذارد. در خوشبینانه ترین نگاه می توان انگاشت که این خرده گیریها ریشه در نگرانی این دسته از هم میهنان از بهانه دادن بدست جنگ افروزان باشد.

کاری که آقای پهلوی و همکارانش امروز بدان دست یازیده اند، شیوه ای است که آزادیخواهان باید دیر ِ دیر پس از پایان کار خاتمی، بجای فراخواندن مردم به شرکت در انتخابات رنگارنگ بدان دست می یاختند؛ جایگزینی چالش هسته ای با چالش حقوق بشر. ارزش این کار در این است که نگاه سپهر همگانی کشورهای آزاد (و نه دولتهای آنان) را از بمب هسته ای به سوی کسانی می چرخاند که براستی نیازمند پشتیبانی مردمان آزادیخواه در سراسر جهانند. به گمان من اینکه آیا شورای امنیت سازمان ملل این شکایت را درخور بررسی می داند یا نه (بخش حقوقی)، نباید آماج برتر و نخستین این برنامه باشد. آماج راهبردی این برنامه باید کشاندن چالش حقوق بشر در ایران به رسانه های جهانی باشد و همه ما باید بکوشیم که پرسمان حقوق بشر اگر نه در جایگاهی برتر، دستکم در جایگاهی برابر با چالش هسته ای جای بگیرد، چرا که رویاروئی جمهوری اسلامی باجهان بر سر برنامه هسته ای از همان روز نخست نیز هیچ پیوندی با مردمان این آب و خاک نداشت و کوتاه سخن، این جنگ، جنگ آنان نبود. در جایی که چالش حقوق بشر، چالش روزانه تک تک ما است؛ از کوچندگانی که از حق بازگشت به زادگاهشان برخوردار نیستند گرفته، تا دگراندیشانی که بزندان می افتند، شکنجه می شوند و سر بدار می سپارند، تا زنی که از سر عشق و یا تنگدستی پای در بستر مرگ خود می نهد و سنگسار می شود، و مردی که برای پر کردن شکم کودکانش دست به دزدی می زند و دزدان دستش را می زنند. اگر بتوان به جهانیان نشان داد که آزادیخواهان دستکم برای به دادگاه کشاندن بزرگترین دشمن حقوق بشر یکپارچه و همصدا در کنار ملت خود ایستاده اند، آنگاه می توان از آنان چشم یاری به جنبش آزادیخواهی مردم ایران را هم داشت.

به "رویکرد" بازگردیم. بخش بزرگی از کنشگران امروزین اپوزیسیون جمهوری اسلامی تا پیش از برافتادن پادشاهی در ستیز با آن بودند. بسیاری از اینان که حتا برافراشتن پرچم ملی شیروخورشید را آنگونه که خود می گویند "علامت سلطنت طلبی" می دانند، بی گمان همکاری با آقای پهلوی را برنمی تابند و (شاید) از این می ترسند که مُهر "سلطنت طلبی" بر پیشانی آنان فروکوبیده شود. اینان از این نیز فراتر می روند و هرگونه گرایشی به فرهنگ کهن ایران را نیز نشانی از شاه خواهی می دانند، انگیزه اینان بیشتر "پاکدامنی سیاسی" است. با این همه گویا این تنها خاندان پهلوی است که لکه بر دامان این بخش از اپوزیسیون می نشاند. برای نمونه آقای فرخ نگهدار نشستن در کنار عطاالله مهاجرانی را آلاینده دامان خود نمی داند. از اینکه آقای مهاجرانی تا واپسین روز پیش از رانده شدنش از دربار ولی فقیه همکاری تنگاتنگ با دژخیمان و شکنجه گران داشته است می گذریم. ولی آقای نگهدار کنار کسی می نشیند که هنوز هم شناسنامه کتاب "نقد توطئه آیات شیطانی" را در تارنمای خود دارد (5)، که در آن می نویسد: «[سلمان رشدی] مسائلی را مطرح می کند که دیگر قابل پاسخگویی نیست و پاسخ‌اش همان فتوای امام خمینی است».

نگاهی نمونه وار به رفتار و گفتار بخشی از چهره های اپوزیسیون بویژه در دو سال پس از خیزش خرداد هشتاد و هشت می تواند ریشه خاموشی شگفت انگیز بخش بزرگی از اپوزیسیون در باره برنامه آقای پهلوی را نشان دهد. تا پیش از رخدادهای سال هشتاد وهشت رویکرد بخش بزرگی از نیروهای اپوزیسیون، همان اپوزیسیونی که در باره شاه به هیچ دستآوردی جز سرنگونی و نابودی خرسند نمیشد، در برابر جمهوری اسلامی یک رویکرد "پیرایش گرایانه" بود، بدین معنی که به پیرایش (اصلاح) اندک اندک و دراز-زمان این رژیم از راه انتخابات دل بسته بود. پیوند ناگفته ای میان نیروهای ایدئولوژیک جامعه ایران پدید آمده بود که در روند جنبش سبز همانندیهای خود را بیشتر نشان دادند. همانندی برجسته این توده ناهمگون که یک سرش را چپ کهنه اندیش و سر دیگرش را اسلامگرایان نواندیش می ساختند (و می سازند)، در این بود که همه اینان سودهای ایدئولوژیک خود را برتر از سودهای ملی می دانستند.

تا نمونه ای آورده باشم، آنچه که ف. تابان سردبیر تارنمای اخبار روز (مارکسیست [پیشین؟] و هموند سازمان فدائیان خلق) را با محسن کدیور (حجت الاسلام والمسلمین) همانند می کند، رویکرد آنان به شعار «نه غزه، نه لبنان، جانم فدای ایران!» است. اگر آقای تابان تا ترساندن مردم از خطر ناسیونالیسم آریائی پیش می رود، آقای کدیور دست به برساختن شعاری نو می زند و می گوید: «مردم شعار دادند هم غزه، هم لبنان، جانم فدای ایران!» (6). من در نوشته ای بنام «چه کسی از جمهوری اسلامی می ترسد» (7) به سخنان آقای تابان پرداخته ام. این نمونه را ولی از آن رو آوردم که نشان دهم رویکرد ایدئولوژیک آدمی را تا به کجا می تواند بکشد. درگیری میان اسرائیل و فلسطینیان هم برای اسلامگرایان و هم برای چپ کهنه اندیش یک گفتمان بنیادین و بخشی از جهانبینی آنان است.

از این نمونه ها که بخش بزرگی از آسیب شناسی جنبش سبز را می سازند، بسیار می توان آورد. آقای اکبر گنجی یکبار با نشان ملی ما ایرانیان – خورشید نشسته بر پشت شیر – به ستیز برمی خیزد، بار دیگر "جمهوری ایرانی" را بزیر آتش می گیرد و در این چند ماهه نیز بیاد بمبهای هسته اسرائیل افتاده است و بر دیگران خرده می گیرد که چرا "دابل استاندارد" (گفته ایشان است) بکار می برند و بجای گرفتن گریبان رژیمی که سرانش دهها بار از "محو اسرائیل از روی زمین" سخن گفته اند، بسراغ اسرائیل نمی روند. اندیشه ایدئولوژیک چنان بسته و یکسونگر است که حتا به هنگام رویاروئی با پدیده ننگ آوری چون "حجاب" نیز نمی تواند خود را از هراس باختن برهاند. آقای یوسفی اشکوری می نویسد: «چادر، هیچ ارتباطی با اسلام ندارد، چادرمشکی که الان مطرح است، پوشش معشوقگان دربار پادشاهان و زنان اشرافی بوده و همه زنان نمی‌توانسته‌اند چادر بپوشند» (8). آقای اشکوری بیگمان در پی به چالش گرفتن چادر است، ولی از آن می هراسد که در این رهگذر گردی بر دامان اسلامش بنشیند، پس گناه را به گردن فرهنگ ایرانی می اندازد.

آقای پهلوی ولی تا کنون نشان داده که چهره ای ایدئولوژیک نیست و سود و زیان ایرانزمین را برتر از هر چیز دیگری می داند، اسرائیل و فلسطین هیچ جایگاه ویژه ای در سپهر اندیشگی او ندارند، در جایی که بسیاری از اسلامگرایان اپوزیسیون نام نماد جنبش سبز، ندا آقا سلطان را (شاید از آنرو که با "زن آرمانی" آنان همخوانی ندارد) بزور بر زبان می آورند، او با بزبان راندن نام ندا بگریه می افتد. در جایی که آنان در گردهمائی خود پرچم راستین ایران را برنمیتابند، او هم از شهروندان گرفتار در اشرف (که در سرنگونی پدر او نقش داشته اند) پشتیبانی می کند و هم برای آزادی "همه" زندانیان سیاسی تلاش می کند. در جایی که آنان در برابر تبه کاریهای خامنه ای عربستان را به رخ می کشند او می گوید: « اما دغدغه اول من عربستان سعودی و یا کشور‌های دیگری نیست، من ایرانی هستم و اولین دغدغه‌ام وضعیت کشور خودم است بنا بر این در این جهت من اصلا مقایسه نمی‌خواهم بکنم که کدام یک از این کشور‌ها مسابقه نقض حقوق بشر با ایران گذاشته‌اند!» و هنگامی که سخن از یکی از برجسته ترین گفتمانهای نیروهای ایدئولوژیک، یعنی اسرائیل و فلسطین بمیان می آید، او می نویسد: « من حقوق بشر را از یک دید جهانی می‌بینم. ولی این طبیعی است که چون ایرانی هستم و اولین وظیفه خودم را – تا زمانی که ملت‌ها وجود دارند ملیت من تغییر نمی‌کند – طبیعی است که اولین تقدم من ملیت خودم باشد. این به مفهوم این نیست که به بقیه اهمیت نمی‌دهم».

جهان ما دگرگون شده است. نسل جوان ایران دیگر نه بمانند ما آرمانگرای ناب است که بیداری را در پای رؤیا قربانی کند، و نه نگاهش به خاندان پهلوی مانند نگاه ما ایدئولوژی زده و خودفریبانه است. این نسل می داند که انقلاب اسلامی نه تنها بی خردانه ترین کار در تاریخ کشورما، که یکی از بیهوده ترین خیزشهای تاریخ جهان بوده است، چرا که با برافکندن ساختاری که اگرچه خودکامه و سرکوبگر بود و می کشت و شکنجه می داد، ولی هم ایرانگرا بود و هم رفرم پذیر، خود را دچار ساختاری کرد که هم در کشتار و شکنجه و سرکوب گوی از همگان ربوده است و هم ایران را قربانی اسلام می کند و تا بنیان ایران و ایرانی برنکند، برنمی افتد، رفرم پیشکشش! امروزه کمتر کسی را می توان یافت که افسانه های نیروهای ایدئولوژیک (چه اسلامگرا و چه چپ کهنه اندیش) را در باره سدهاهزار زندانی سیاسی و دهها هزار اعدامی و اره کردن دست و پای زندانیان، یا "نوکری" شاه برای امریکا، باور کند. نسل جوان میداند که پهلویها با همه تبهکاریهایی که بروزگار آنان انجام گرفت، بنیانگزاران و سازندگان ایران نوین بودند. این دگرگونی در رویکرد ایرانیان به پهلویها را برای نمونه می توان در انبوه نامه ها و نوشته های آنان به خانواده پهلوی پس از خودکشی شادروان علیرضا پهلوی دید. نُه سال پیش از آن، خودکشی فرزند دیگری از این خاندان (شادروان لیلا پهلوی) نه تنها همدردی گروهی ایرانیان را برنیانگیخت، که برخی شانه بالا افکندند و آنرا سرانجام خوشگذرانی با دارائیهای مردم دانستند.

از آن گذشته کسانی که با نگاه شهروندانه و نه قبیله گرایانه به جهان می نگرند، برآنند که "رضا پهلوی" در نگاه نخست تنها و تنها "رضا پهلوی" است، یکی از میلیونها شهروند ایرانی که اندیشه های خود را گذشته از درست و نادرستشان بداوری مردم می گذارد، خواهان رسیدن به یک ایران دموکرات و گیتیگرا است، که مردم بتوانند در آن رژیم دلخواه خود را آزادانه برگزینند. به درستی سخنان او و آماجهای پیدا و پنهانش همان اندازه می توان باور داشت یا نداشت که به سخنان هر ایرانی دیگری. تنها در نگاه دوم و سوم است که او در جایگاه پسر واپسین پادشاه ایرانی می نشیند.

شکایت از خامنه ای، فراکشیدن چالش حقوق بشر در کنار چالش هسته ای و گرد آوردن همه نیروها گرد این پرچم می تواند آغازگر راه نوینی در جنبش آزادیخواهی مردم ایران باشد، شایسته است که نیروهای ایرانگرا در پشتیبانی از این برنامه بکوشند، چرا که دُگمهای تنیده بر دست و پای نیروهای ایدئولوژیک آنان را از همراهی با این پروژه باز خواهد داشت.

مردم ایران در دو سال گذشته نشان دادند که اگر چشم اندازی در تیررس نگاهشان باشد، بی هراس از مرگ و کهریزک به خیابانها می آیند. آنان به هیچ روی چیزی از همدردان عربشان در مصر و تونس و سوریه کم ندارند. آنچه که راه را بر جنبش آزادیخواهی آنان بسته است و راهپیمائی سه میلیونی آنان را در هراس از "باخت"های ایدئولوژیک به "راهپیمائی دو ساعته سکوت در پیاده روها" فروکاسته است، همین اپوزیسیون است؛

اپوزیسیونی با انگشت شمار شاهزادگان،

و انبوهی از گدایان.

خداوند دروغ، دشمن و خشکسالی را از ایران زمین بدور دارد

مزدک بامدادان

mbamdadan.blogspot.com

m.bamdadan@gmail.com

http://mbamdadan.blogspot.com/2006/11/blog-post_01.html .1

http://mbamdadan.blogspot.com/2006/11/blog-post.html .2

Betrachtungsweise, Approach .3

4. شاهزاده، سوار بر اسبِ سفید، محمد رهبر، روز آنلاین

http://maktoub.ir/book/mohajerani/213.php .5

http://www.youtube.com/watch?v=6BJ2PrMTQ5s .6

http://mbamdadan.blogspot.com/2010/02/blog-post.html .7

8. ای یاوه، یاوه، یاوه، خلائق! دانسته نیست که چرا هم چادر و هم فرم عربی آن "عبایه" تنها و تنها در میان مسلمانان از اندونزی تا اندلس (ساسانیان؟!) دیده می شوند و در میان زرتشتیان که بازماندگان فرهنگ ساسانیان اند، جایی ندارند.

راهی سوای چشمداشت از آسمان

2012-01-29T23:56:00.001+01:00

خشایار رُخسانی

پاسُخی به نوشتار سرکار رامین کامران: کشتی نوح [1]

آقای رامین کامران،

هر نوشتاری دارای پیامی است، و پیام نوشتار شما به اپوزیسیون حکومت اسلامی نیز روشن است: «بجای همبستگی و یک نبرد هماهنگ برای آزادی ایران، تنها کاری که باید بکنید این است که هرازگاهی نگاهی به آسمان بیاندازید و امید خودتان را از آنجا از دست ندهید، تا بازیچه-یِ دست آمریکا نشوید.» این تنها راهکاری است که شما در این نوشتار به اپوزیسیون حکومت اسلامی ارایه داده اید. با اینهمه، من به ارزش این نوشتار و هدفِ آقای دکتر اسماعیل نوری علا از پخش آن در وبگاه «سکولاریسم نو» پی نبردم.

امیدوارم که آقای رامین کامران دستکم بپذیرند که به شَوَند (علت) تُندیِ جو سرکوب در ایران، به کرده (عملا) امکان هرگونه سازماندهی از اپوزیسیون حکومت اسلامی در درون کشور گرفته شُده است. اکنون اپوزیسیون حکومت اسلامی برای ادامه-ی نبرد آزادیخواهانه-ی خود، مگر چاره-ی دیگری دارد بجز بُردن ستادِ فرماندهیش به بیرون از مرز؟ از سویی دیگر آزمون اپوزیسیون حکومت اسلامی از سه دهه ناکامی و سرگردانی در برونمرز نشان داده است، که هیچ سازمان سیاسی نخواهد توانست به تنهایی پرچمدار نبرد برای آزادی ایران شود، مگر اینکه این نبرد دربرگیرنده-ی کوشندگی های هماهنگ و همبسته-ی همه-یِ سازمان هایِ آزادیخواهی باشد که به مردمسالاری، گیتیگرایی (سکولاریسم) و دادیک آدمی (حقوق بشر) پایبند هَستند؛ و راه دستیافتن به این هماهنگی نیز برپایی یک مِهَستان میهنی (کُنگره-ی ملی) است.

1) نُخست اینکه برای من هنوز روشن نیست که آن «گُنگره-ی ملی» افسانه ای «آمریکایی» که شما در ذهن خودتان ساخته اید و بدون دادن یک بازبُرد (منبع) میداوید (اعا میکُنید) که 10 سال پیشینگی (سابقه) دارد، از کجا ریشه گرفته است، ولی آن «مِهَستان میهنی (کُنگره-ی ملی)» که «شبکه سکولارهای سبز ایران» برای نُخستین بار در اپوزیسیون حکومت اسلامی پیشنهاد آنرا داد، یک دیرینگی بیشتر از 2 سال ندارد [2]. هدف از این پیشنهاد نیز این بود که با آزمون گرفتن از شکست ها و ناکامی هایِ اپوزیسیونِ حکومتِ اسلامی در سه دهه-یِ گذشته در برپایی یک همبستگی سراسری میانِ سازمان ها، اکنون بجای اینکه نمایندگان سازمان ها و نُخبگانِ سیاسی گردهم آیند تا برایِ همبستگی میانِ سازمان ها یک منشور نویی را بنویسند، از همگی شهروندانِ ایرانی در برون و درونمرز (اگر این امکان برای آنها باشد)، درخواست شود که کوشا در برپا شدن یک «مِهَستان میهنی (کنگره-ی ملی)» بکوشند. ناهمسانی این مِهَستان میهنی با آن «جبهه ها و منشورهایی» که تا پیش از این در جذب پُشتیبانی مردم ناکام میماندند، در اینجاست که نُخست در «جبهه های» پیشین آن نُخبگان و سازمان هایِ سیاسی که چنین «جبهه هایی» را برپا میکردند، در میان مردم چهره های ناشناخته یا بدنامی بودند. و دوم اینکه آنها بدون توجه به خواست و دیدگاه هایِ مردم منشور خودشان را گردآوری میکردند، ولی این «مِهَستان میهنی» که پیشنهاد «شبکه سکولارهای سبز ایران» است، میخواهد مردم را فرابخواند تا در یک گُزیدمانِ آزاد نمایندگان این مِهَستان (گنگره) را برگُزینند، تا سپس تر نمایندگانِ این مِهَستان (کنگره) برنامه های آینده-ی این نهاد سیاسی را با توجه به رای مردم بنویسند و زمینه-ی برپایی یک دولت سایه را فراهم بیاورند. ارزش کار این مِهَستان (کنگره) که «سکولارهای سبز ایران» پیشنهاد داده اند در اینجاست که مردم نمایندگان این مِهَستان (کُنگره) را به نام نمایندگانِ سازمان های سیاسی برنخواهند گُزید، وآنکه هر نماینده به نام خودش و با تکیه به آن برنامه ای برگُزیده خواهد شد که در برنامه-یِ فرارسانی (تبلیغاتی) و مبارزه-یِ گُزیدمانی (انتخاباتی) خودش گُنجانده است. و از آنجا که برای گُزینش هر نماینده، پایبند بودن به مردمسالاری، گیتیگرایی (جدایی راه دینداری از کشورمداری) و گرامیداشت دادیک آدمی (حقوق بشر) یک پیش پیغان (پیشفرض) برای نامزد شدن است، نگرانی از «کودتای سازمان مجاهدین یا هواداران پادشاهی» در این مِهَستان، بی پایه خواهد بود.

2) همه-ی سازمان هایِ سیاسی از ملی گرایان و هواداران پادشاهی گرفته تا ملی مذهبی ها و چپ ها بخش بزرگی از مردم ایران را نمایندگی میکُنند. اگر شما بُنپایه های (اصول) مردمسالاری را میپذیرید و به رای آزاد مردم ارج میگذارید، و به نبرد برای آزادی ایران باور دارید، باید از همبستگی سازمان های سیاسی در یک مِهَستان میهنی ( کُنگره-ی ملی) پُشتیبانی کُنید، و هیچ نگرانی از هواخواهی بخش بزرگی از مردم ایران از یکی از این گروه های سیاسی نداشته باشید، تا هنگامیکه این گروه های سیاسی خودشان را پایبندِ چرخش آزاد قدرت از راه گُزیدمان آزاد، مردمسالاری، گیتیگرایی (سکولاریسم) و گرامیداشت دادیک آدمی (حقوق بشر) بدانند. اکنون آن ایرانیان میهندوستی که نگران سه دهه اشغال ایران بدست این انیرانیان تازی زاده هَستند چگونه باید خودشان را سازماندهی کُنند و همبسته سازند، تا از «بدنامی و اَنگ آمریکایی بودن» شما در امان بمانند و به دیدِ شما «از آمریکا بازی نخورند»؟ در اینجا تنها نگرانی که میتوان آنرا جدی گرفت، وجود آن سازمان های سیاسی است که هنوز به درآمیختن راه دینداری در کشورمداری و برپایی یک «جمهوری دمکراتیک اسلامی» باور دارند، آزمون تلخی که برای پیشگیری از آن، سه دهه فرمانروایی ترس و ترور خُمینست ها در ایران باید بسنده کُند. از اینرو، اگر در آینده پیش پیغان (پیشفرض) برای هرگونه کوشندگی سیاسی در ایران، پایبندی به سه بُنپایه-ی (اصل)، مردمسالاری، گیتیگرایی (سکولاریسم) و گرامیداشت دادیک آدمی (حقوق بشر) باشد، راه باززایش هرگونه خودکامگی از پیش بسته خواهد شُد.

3) اکنون به دید شما آیا بهتر است که از راه برپایی مِهَستان میهنی (کنگره-ی ملی) برای دادن خویشکاری و خورتاکی (وظیفه و مسئولیت) به ایرانیان برونمرزی و درونمرزی، آنها را با بُنپایه های (اصول) مردمسالاری آشناساخت و سازماندهی کرد تا ایرانیان کوشا در راه آزادی کشورشان گام بردارند، یا اینکه ایرانیان باید از اندرز «درخشان» شما پیروزی کُنند و برای آزادی کشورشان و همزمان «بازی نخوردن از آمریکا دستشان را به سوی آسمان دراز کُنند؟»

خشایار رُخسانی

یاداشت

[1]

http://www.azadegi.com/link/2012/01/30/160448

http://www.newsecularism.com/2012/01/20.friday/012012.Ramin-Kamran-Noahs-Ark.htm

[2]

http://khaschayarrochssani.blogspot.com/2011/03/blog-post_11.html

http://khaschayarrochssani.blogspot.com/2011/04/blog-post.html